Ongeveer 2 weken geleden kondigde Taylor Swift een tour aan in de Verenigde Staten. Nadat bekend was geraakt dat onder andere Paramore het voorprogramma van een aantal shows gingen bezorgen, had ik al snel beslist om naar de VS af te zakken om een paar shows mee te pikken. Ik heb tenslotte nog niet te kans gehad haar live te zien, en zij is zowat de enige artiest die nog ontbreekt op mijn concert bucketlist. Zo gezegd, zo gedaan – dacht ik. Zoals altijd, was ik net iets te enthousiast om er maar even vanuit te gaan dat ik naar TayTay in haar thuisland kon gaan. Dit blogbericht ging dan ook oorspronkelijk gaan over de avonturen van het bemachtigen van een ticket en zou dus veel korter geweest zijn. Ik wil er nog een klein stukje over neerschrijven maar waar ik het vooral over wil hebben is het Amerikaanse ticketsysteem, Ticketmaster en hun wanpraktijken.
First things first: in het begin van Taylor’s aankondiging had ik meteen al een puzzel gemaakt van staten waar ik TayTay wou gaan zien en hoe ik dit met Paramore ging combineren. Op het moment van de aankondiging was er nog geen Paramore tour en maar 1 datum waar Paramore het voorprogramma ging spelen. Voor zij die het nog niet wisten: naast Taylor, ben ik ook super grote fan van Paramore dus uiteraard wou ik dit combineren. Opnieuw: zo gezegd, zo gedaan, dacht ik. Voor zowel TayTay als Paramore kon je je registreren via Ticketmaster voor de Verified Fan Pre-sale. Hiervoor heb je een Amerikaans telefoonnummer en een e-mailadres nodig. Voor Paramore was het mij niet gelukt maar voor TayTay kon ik een Amerikaans telefoonnummer bemachtigen en boven wonder kreeg ik dan nog eens uit deze immense loterij een pre-sale code.
We spoelen even terug naar een paar dagen eerder. De registratie voor de pre-sale van Taylor had een einddatum. Op basis van deze einddatum en aangekondigde shows had ik me geregistreerd en geselecteerd voor welke shows ik graag tickets wou. De dag nadat de registratie werd afgesloten, kondigde Taylor maar liefst 17 nieuwe shows aan. Dat veranderde mijn voorkeur van staten maar ik kon mijn voorkeur voor de pre-sale niet meer aanpassen. Ik had mij geregistreerd voor de New Jersey shows maar nu wou ik graag naar Glendale en Las Vegas. Glendale omdat Paramore daar 2x het voorprogramma speelt en Vegas because I love Vegas! (Voor Paramore zou ik dan ook geen aparte tickets moeten kopen, wat een stuk goedkoper is maar later hier meer over). Deze data lagen ook dicht genoeg bij mekaar zodat ik geen maand weg zou zijn. Helaas was de registratie dus afgesloten en kon ik mijn voorkeuren niet meer aanpassen. Ik heb dus een pre-sale code gekregen waar ik eigenlijk niets mee ben. Dit wil zeggen dat ik moet wachten tot de general sale die op vrijdag 18 november begint. Fingers crossed dat ik dus aan tickets geraak voor alle 4 de shows!
Genoeg nu over TayTay en Paramore. Met dit blogbericht wil ik mijn frustraties over Ticketmaster uiten en zo hopelijk mijn vrienden en collega’s wat besparen van mijn gezaag hierover. Ze hebben al heel veel moeten horen hierover de laatste dagen, waarvoor mijn oprechte dank!
De manier waarop Ticketmaster werkt in Amerika is compleet verschillend van het Europese systeem. Om te beginnen werkt Ticketmaster USA met “dynamic pricing.” “Ticket prices may fluctuate, based on demand, at any time,” staat er op hun website te lezen. Hier in België heb je vaste prijzen voor concerten en deze worden ook gewoon op voorhand gecommuniceerd. Soms kan daar een extra kost bijkomen maar dit gaat nooit over een hoog bedrag gaan. In de VS worden de ticketprijzen dus gebaseerd op vraag en aanbod en daarbovenop komt nog eens een fee van 20% à 30% bij, bovenop de ticketprijs.
Hierboven had ik het al even over pre-sale tickets. Deze pre-sale gebeurt doorgaans een paar dagen voordat de general sale begint. Ik ben even in de veronderstelling geweest om naar Paramore te gaan kijken in New York. Uiteindelijk is deze planning veranderd maar ik kon het toch niet laten om te prijzen even te bekijken. Ik had me meteen ingelogd op het moment dat de general sale van start ging en merkte meteen op hoe hoog die prijzen waren. Zo betaalde je bijvoorbeeld 466 dollar voor 2 semi-goeie zitjes en rond de 750 dollar voor pit tickets. Deze tickets in kwestie zijn zogenaamde “verified resale tickets.” Dat wil dus zeggen dat mensen die tickets hebben gekocht tijdens de pre-sale, deze kunnen doorverkopen op een legale manier via Ticketmaster aan woekerprijzen. In België bestaat dit systeem niet en doorverkopen aan woekerprijzen is gewoon illegaal. Bij ons kan je gemakkelijk en op een veilige manier tickets kopen en doorverkopen via bijvoorbeeld Ticketswap. Je kan daar ook niet meer vragen dan wat je voor je ticket hebt betaald.
Crazy, right?! Waar ik gehoopt had op een leuk avontuur om tickets te bemachtigen voor mijn favoriete artiest in mijn favoriete land, heeft me dit vooral veel kopzorgen en stress bezorgd. Ondertussen ben ik ook al een stuk minder enthousiast omdat ik besef dat de kans reëel is dat ik vrijdag geen tickets ga kunnen bemachtigen en als er toch nog tickets beschikbaar zouden zijn, dat ze 2000 dollar per ticket zullen kosten. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Ondertussen richt ik me tot de concertgoden in de hoop toch mijn ticketjes te kunnen bemachtigen vrijdag.
PS: ik weet niet wat chaotischer is op dit moment: deze blogpost, mijn hoofd of Ticketmaster.
In Alle Staten 