Dag 21 – Desert Drive & Halloween Madness🎃🚗
Na een ontbijt in het hotel vertrokken we voor een autorit van zo’n vier uur richting Palm Springs. Onderweg hielden we een korte tussenstop in Lost Hills voor benzine en een Starbucks. Echt de middle of nowhere daar — een tankstation, een paar vrachtwagens, en wij met onze koffie. ☕️

Even later lunchten we bij Raising Cane’s in Pasadena. Nieuwe obsessie gevonden! 🍗 Simpel concept, maar zó goed. Daarna reden we verder naar Palm Springs, waar we aankwamen in een supertof hotel. Na het inchecken ging ik meteen even het centrum in. Ik wandelde langs de winkels, kocht wat postkaartjes om naar België te sturen en genoot van de sfeer daar.

’s Avonds kwam Tom mij halen om te gaan eten. Het werd Chipotle — ik nam een bowl en kreeg er spontaan weer nieuwe inspiratie van voor de foodtruck. 🌯 Daarna nog even langs Walmart, waar ze ongelofelijk veel Halloween-decoratie hadden. Als ik hier zou wonen, had ik nu al véél te veel rommel gekocht. 🎃👻 Uiteraard konden we het niet laten om daarna ook nog even bij Target binnen te springen… met hetzelfde resultaat. 😅

Op de terugweg haalden we nog churros bij Del Taco. Daar hadden ze ook weer quesadillas, en ik kreeg prompt de slappe lach omdat ik weer moest denken aan dat filmpje van die Nederlanders die quesadilla’s niet kunnen uitspreken 🤣.

Onderweg passeerden we ook nog een Bank of America drive-thru geldautomaat — dat had ik dus echt nog nooit gezien. 💳 Amerika blijft me verbazen.

Terug op het hotel probeerde ik al uren een nieuw Amerikaans Apple ID aan te maken om eindelijk een Waymo te kunnen bestellen, maar zelfs na een gesprek met Apple Support werkte het nog steeds niet. Nu moet ik dus 24 uur wachten. Typisch! 😩📱

Dag 22 – Desert Calm & Doctor Bills 💸

Onze dag begon een beetje anders dan gepland. Tom voelde zich niet zo goed (zacht uitgedrukt), dus moesten we voor de eerste keer ooit naar een walk-in clinic. Gelukkig bleek het niets ernstigs, maar we zijn wél 950 dollar armer 😅 — lang leve de reisverzekering.

Na dat avontuur zijn we gaan lunchen bij Denny’s. Ik nam voor het eerst iets met mac ’n cheese, onion rings en een soort aangebrande biefstuk met BBQ sauce erover. Zeer Amerikaans, zeer lekker. 🇺🇸

De namiddag brachten we door aan het zwembad — helemaal alleen, met uitzicht op palmbomen en bergen. De stilte, de zon, het water… even niks moeten, dat deed deugd.

Omdat het nog vroeg was, reden we later richting een shoppingcenter op een klein halfuurtje van Palm Springs. In Barnes & Noble zocht ik een specifiek magazine van Rolling Stone, maar zonder succes. Gelukkig maakte een nieuw paar schoenen dat goed — die had ik al sinds de eerste week in de VS op het oog 👟 Opvallend was wel dat het shoppingcenter waar we naartoe gingen, vrij dood was. Er was super weinig volk, er stonden veel lege winkelpanden en het was er over het algemeen echt niet zo gezellig. Dit hoor je wel vaker tegenwoordig in Amerika.

Daarna even terug naar het hotel om op te frissen en dan richting Panda Express voor het avondeten (weer een nieuwe obsessie). Daarna nog snel een 7-Eleven binnen voor wat drankjes, en als afsluiter een chocolate cinnamon milkshake bij Denny’s 🍫

Terug op de kamer probeerde ik wat bij te schrijven aan de blog en ga ik straks eindelijk proberen om een Amerikaans Apple ID aan te maken — zodat ik hopelijk morgen een Waymo kan bestellen. Wordt vervolgd. ⏳

Dag 23 – Desert Roads & Driverless Rides🛣️🤖

We checkten uit bij ons hotel in Palm Springs en gingen ontbijten bij Del Taco. Ik nam een breakfast burrito met extra avocado — de perfecte start van de dag 🥑

Daarna reden we richting Joshua Tree National Park. Voor mij was het al de vierde keer dat ik hier kwam, maar het blijft magisch. Midden oktober is hét seizoen om tarantula’s te zien, maar gelukkig (voor mij dan toch) geen enkel exemplaar gespot 😅 Spinnen en ik, dat blijft een moeilijke combinatie.

We stopten onderweg voor wat foto’s met het kleed dat ik oorspronkelijk had meegebracht voor de The Life of a Showgirl première. De natuur was opnieuw indrukwekkend — die mix van rotsen, zon en stilte blijft iets bijzonders. Bij Skull Rock was het dan weer opvallend druk, terwijl de rest van het park heerlijk rustig aanvoelde.

Na ons bezoek reden we verder richting Twentynine Palms — een beetje een vreemd stadje, maar dat hoort erbij onderweg in de woestijn. We hielden halt bij een outlet mall, want het werd stilaan duidelijk dat we wat extra ruimte nodig hadden in de valiezen. Een nieuwe koffer dus, probleem opgelost.

Daarna vervolgden we onze rit naar Los Angeles, met een verplichte stop bij In-N-Out 🍔 Nog steeds één van de beste fast-food stops onderweg. Eenmaal aangekomen in LA checkten we opnieuw in bij The Beverly Laurel, hetzelfde hotel als twee weken geleden — een klein beetje thuiskomen.

Onderweg probeerde ik voor de honderdste keer een Amerikaans Apple ID aan te maken en… het is eindelijk gelukt! 🎉 Waymo geïnstalleerd, en ook dat werkte perfect. Wat een opluchting.

Onze eerste rit met Waymo was ronduit indrukwekkend. Je bestelt gewoon via de app, de auto (een Jaguar I-Pace) komt aan, je ontgrendelt hem met je telefoon en hij rijdt volledig zelf naar je bestemming. Geen chauffeur, geen stuur dat iemand aanraakt — science fiction in het echt 🤯 Wist je trouwens dat er ondertussen al meer dan zeshonderd van die zelfrijdende Jaguar I-Pace wagens rondrijden in Los Angeles alleen? De andere steden waar Waymo actief is, zijn San Francisco, Phoenix en Austin.

We lieten ons afzetten aan Melrose Avenue en gingen daar iets eten bij een Korean BBQ — superlekker! Daarna opnieuw met Waymo terug naar het hotel. Hoe zot is dat eigenlijk, een auto zonder bestuurder die je veilig terugbrengt?

De laatste twee avonden zijn officieel begonnen. Ik schreef nog wat kaartjes om naar België te sturen, werkte de blog bij, postte wat foto’s op Instagram en keek nog wat tv. Morgen staat er weer een dag vol Waymo-avonturen op de planning.

Dag 24 — Van Mulholland tot Malibu 🌴

We dachten een rustige dag te hebben… maar in L.A. valt er zóveel te beleven dat dat duidelijk niet zou lukken 😅

De dag begon bij Krispy Kreme met een donut met oranje pumpkin-glazuur en een iced coffee met veel te veel koffiesmaak — niet echt mijn ding — dus dan maar een pumpkin spice latte als herkansing 🎃☕️
Onderweg passeerden we de Universal Studios en Warner Bros Studios — wie weet waren ze wel Grey’s Anatomy aan het opnemen 👀 — en in de verte zagen we de Hollywood Sign en het Griffith Observatory schitteren in de zon.

Daarna reden we via Mulholland Drive naar dezelfde overlook spot waar de film A Cinderella Story met Hilary Duff eindigt. Pure nostalgie ✨
We vervolgden onze route door Laurel Canyon, waar je langs de mooiste (en vaak beroemdste) huizen rijdt — waaronder dat van Taylor Swift! In hetzelfde huis logeerde Zoë Kravitz een tijdje met haar moeder, tot ze er haar slang verloor: 🐍 https://youtu.be/4OlLcYVKc3o?si=GEIrvryyJzw7glF0; https://youtu.be/zRxztXAi2w0?si=G766glWYSo0PnNyN

Via de Pacific Coast Highway reden we richting Malibu. Onderweg kwamen we zowel het zwarte als het Barbie-huis tegen, maar zagen ook hoe groot de schade van de recente branden is — hele rijen huizen verdwenen, palmbomen nog steeds pikzwart. Een triest zicht dat nog lang blijft hangen.

We lunchten bij Jack in the Box in Calabasas, niet ver van de plek waar Kobe Bryant, zijn dochter en enkele anderen jaren geleden om het leven kwamen. Het voelt vreemd om er zomaar voorbij te rijden — een mooie, maar beladen plek.

Daarna trokken we terug naar Griffith Observatory om overdag Downtown L.A. te bewonderen. Blijft echt één van mijn favoriete plekken ooit.
Plots bedacht ik me dat ik nog niet in het Fashion District was geweest, dus daar snel even gestopt. Onderweg probeerde een Waymo in te voegen, en dat deed hij zó vlot dat hij ons zelfs bedankte met zijn pinkers. Die auto’s zijn echt de toekomst — ze rijden beter dan 99% van de Amerikanen (sorry aan de Amerikanen die deze blog lezen 😬).

In het Fashion District vond ik nog een leuk stofje, en daarna sloten we de dag af bij The Grove. Even wat rondgewandeld, kaartjes geschreven om naar België te sturen, en pasta carbonara gegeten bij The Cheesecake Factory — symbolisch, want dat was ook onze eerste avond in L.A. 🍝

Overal hangt al Halloween-decoratie, de sfeer is gezellig maar ook een beetje weemoedig. De laatste avond is aangebroken… Vanavond valiezen inpakken, Nashville 911 en Grey’s Anatomy kijken, en ons klaarmaken voor de reisdag morgen. ✈️🧡

Dag 25 – Goodbye California, hello Belgium 🇧🇪

Alles ingepakt: vier grote valiezen, twee carry-ons en twee rugzakken — missie geslaagd. Na het uitchecken lieten we de bagage nog even achter in het hotel en namen we een Waymo richting The Griddle Café voor ontbijt. Deze keer geen gigantische pannenkoeken waar je maar een kwart van op krijgt, maar breakfast taco’s met eieren en avocado. Een perfecte afsluiter. The Griddle ligt trouwens vlak naast het gebouw van de Director’s Guild of America — supercool om te zien.

Daarna met de Waymo terug naar het hotel om onze auto op te pikken en nog een laatste ritje te maken richting Santa Monica. We wilden nog wat winkelen, maar het shoppingcentrum was zo goed als leeggelopen. Dan maar doorgereden naar de Pacific Palisades, waar we stil werden van wat we zagen. Hele wijken zijn daar afgebrand tijdens de branden in januari. We wisten dat het erg was, maar in het echt zien is toch anders. Hier en daar wordt opnieuw opgebouwd, maar veel percelen staan gewoon te koop. Wat opvalt: stenen constructies, schoorstenen en trappen staan nog overeind, terwijl alles errond volledig verdwenen is. En toch bouwen ze opnieuw in hout — iets wat ik nooit goed zal begrijpen.

Van daaruit reden we naar Rodeo Drive, een wereld van verschil natuurlijk. De straat blinkt van de designer stores — Gucci, Prada, Louis Vuitton, Givenchy — en de ene Bentley of Rolls-Royce na de andere rijdt voorbij. Soms kun je er ook een celebrity spotten, en jawel: we liepen bijna tegen Simon Sinek aan! Hij kwam net uit een winkel toen wij passeerden. Superleuk toeval.

Daarna terug naar het hotel om onze valiezen op te pikken, even om te kleden en op te frissen, en dan begon onze rit naar LAX. We maakten nog een tussenstop bij McDonald’s — een klassieker om af te sluiten — en deze keer verliep alles gelukkig vlot. Inchecken ging snel (zelfs met vier valiezen én mijn carry-on die we ook hadden ingecheckt), en ook door security geraakten we zonder problemen. Geen water vergeten deze keer.

Nog een laatste Starbucks op de luchthaven, wat rondwandelen en dan was het zover: boarden voor onze terugvlucht. We vlogen met een A380 en hadden op voorhand plaatsen gekozen bovenaan, naast elkaar. Na bijna een maand rondreizen is het tijd om terug naar Taco’tje te gaan. ✈️💛

En stiekem… ben ik in mijn hoofd al bezig met de volgende reis. In mei ga ik namelijk alweer terug naar New York City — voor een weekje dit keer. 🗽

Van Ghost Towns tot Glitter: 25 Dagen VS 🚗✨

Na 25 dagen, duizenden kilometers, eindeloze zonsondergangen, milkshakes, roadtrips, ghost towns, cowboylaarsjes, sushi, Swiftie-momenten en spontane omwegen, zit het avontuur er weer op.
Van de glitter van Las Vegas tot de rust van Mammoth Lakes, van het zilverstof in Cerro Gordo tot de zeelucht in Monterey — elke dag voelde als een mini-verhaal op zich.

Het was een reis vol contrasten: sneeuw én woestijn, stadsdrukte én verlaten landschappen, fastfood én fancy diners, plannen én gewoon laten gebeuren. En net dát maakte het zo bijzonder.
We zagen oude favorieten terug (Vegas! Joshua Tree! In-N-Out!) maar ontdekten ook nieuwe plekken die instant in het hart zijn gekropen. Sommige haltes stonden al jaren op onze bucketlist — Cerro Gordo was daar absoluut de kroon op — en andere kwamen gewoon toevallig op ons pad.

Wat begon als een roadtrip, werd uiteindelijk een verzameling kleine geluksmomenten: een kat in Radiator Springs, een milkshake bij zonsondergang, een driverless auto die beter rijdt dan de gemiddelde Amerikaan, en overal dat gevoel van vrijheid dat enkel reizen door de VS kan geven.

De valiezen zitten vol — niet enkel met souvenirs en stof voor toekomstige kostuums, maar vooral met herinneringen. 💛
En hoewel het heerlijk was om nog even van de VS te genieten, is het ook fijn om weer naar huis te gaan. De kaartjes zijn verstuurd, de foto’s zijn gemaakt, en het avontuur blijft nog wel even nazinderen — tot de volgende roadtrip, want één ding is zeker: dit was niet de laatste. 🚗🌄🇺🇸

Dag 16 – Cerro Gordo Dreams & Desert Roads🏜️🐐

Cerro Gordo day is aangebroken! Na een stevig ontbijt (breakfast burrito’s, what else) zijn we nog even langs het postkantoor gestopt om onze kaartjes naar België te versturen en dan konden we aan onze rit beginnen. Needless to say dat ik belachelijk enthousiast was voor deze dag en ook meermaals heb laten uitschijnen dat ik héél teleurgesteld zou zijn als het ons niet zou lukken om tot boven te geraken. De tocht naar boven zou ongeveer een halfuur duren.

De eerste zes kilometer van de twaalf gingen eigenlijk verrassend vlot voor een onverharde bergweg. We waren hoopvol dat het op dit tempo zeker zou lukken. Af en toe was het wel spannend — smalle stukjes met enkel rotsen naast ons en diepe afgronden ernaast — maar onze auto deed het prima. In één van de filmpjes van enkele jaren geleden hadden ze via dezelfde weg een gigantische waterton naar boven gebracht op een camion. Nu we de weg zelf reden, snap ik nóg minder hoe dat ooit gelukt is.

Het landschap was ongelooflijk mooi. Ik begrijp echt niet hoe ze in de jaren 1800 hier materiaal naar boven kregen. Onderweg kwamen we resten tegen van de kabellift die later was gebouwd om zilver van boven naar beneden te brengen — oude, versleten kabels lagen gewoon naast de weg.

Alles ging perfect tot zo’n kilometer voor het einde. Plots lag er sneeuw op de weg, dus we stopten even om te bekijken wat we zouden doen. En ja, ik hoor jullie al denken: “rij gewoon door”, maar naast ons lag een afgrond van meters diep. Geen goed moment om de controle te verliezen.

Terwijl we stonden te twijfelen, zagen we een andere auto iets verderop. Er stapte een man uit die even goeiedag kwam zeggen, maar de vibe was eerlijk gezegd wat vreemd. Hij had geen idee wat Cerro Gordo was (en geloof me, hier kom je niet toevallig terecht) en zag er wat verwilderd uit. Volgens Tom had hij ook nog eens een open wonde op zijn been en hij vertelde dat hij daar in zijn auto had geslapen. Niet meteen geruststellend dus.

Aanvankelijk stelde ik voor om het laatste stukje gewoon te voet te doen, maar we voelden ons niet zo comfortabel met de situatie, dus dat idee lieten we varen. Op Google Maps zagen we dat het eigenlijk gewoon rechtdoor was tot het eindpunt, dus besloten we het risico te nemen en met de auto verder te rijden.

Gelukkig maar, want ineens zagen we het stadje opduiken: we waren boven! 🎉
Het eerste wat we tegenkwamen was Oreo, de kat. Hij was uitgehongerd en begon meteen te miauwen. Uiteraard heb ik hem wat eten gegeven (ondertussen had hij mij al enkele keren gebeten want hij had écht honger). Daarna wandelden we verder omhoog, en wie stond daar? Brent zelf! Hij was met zijn drone bezig om te filmen — die uiteraard net gecrasht was, helemaal zoals in zijn filmpjes dus.

The American Hotel was ook indrukwekkend. Het vorige gebouw was enkele jaren geleden afgebrand door een elektrisch probleem, maar met de hulp van vrijwilligers heeft Brent een nieuw hotel opgebouwd. Het is nog niet af, maar hij hoopt het rond deze tijd volgend jaar te kunnen openen.

Na een korte uitleg over de do’s and don’ts mochten we vrij rondlopen. Het voelde vreemd vertrouwd — na jaren zijn YouTube Channel volgen, was het alsof we er al eens geweest waren. Uiteraard passeerden we ook de diertjes: geitjes en lama’s, Tofu en Meatball, en ook de zwarte kat Gordo. Ik was in de wolken.

Ondanks de sneeuw en de twijfels onderweg, werd het echt het perfecte scenario. Een verlaten mijnstadje hoog in de bergen, omringd door sneeuw — ik heb zelden iets mooiers gezien. Na anderhalf uur namen we afscheid, kochten nog wat kleine souvenirs in de General Store en namen een foto met Brent. Missie geslaagd.

De afdaling ging iets makkelijker. Lunchen deden we in Lone Pine bij Carl’s Jr., terwijl we onze route verder bekeken. Daarna reden we door naar de Alabama Hills — bekend als filmlocatie van Iron Man — waar ze toevallig opnieuw aan het filmen waren toen we aankwamen. Het landschap was fenomenaal: grillige rotsformaties, een beetje Joshua Tree-vibes maar dan met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond.

Uiteindelijk reden we verder naar Mammoth Lakes, een prachtig skidorpje in Californië. Zes jaar geleden konden we niet tot bij Twin Lakes omdat de weg ondergesneeuwd was, maar deze keer wél! Het blijft er magisch mooi.

’s Avonds boekten we last minute een supergezellig hotel, een soort Alpenchalet met een open haard in de kamer. Diner deden we bij John’s Pizza Works, waar we zes jaar geleden ook al pizza aten — met een milkshake als bonus natuurlijk.

Vandaag was absoluut één van de hoogtepunten van de reis. Cerro Gordo stond al zo lang op onze lijst, en ondanks de sneeuw en de gekke ontmoeting onderweg, is alles nog beter uitgedraaid dan we konden hopen.

Dag 17 – Snowy Skies & Lake Tahoe Vibes❄️🏔️

We werden wakker in wat leek op een sneeuwsprookje. Alles lag bedekt onder een wit tapijt en het was er super cosy. Voor we vertrokken heb ik nog even de open haard opgezet — waarom niet? Na een uitgebreid pannenkoekenontbijt met banaan, blauwe bessen en chocolate chips (veel te veel, zoals altijd hier), vertrokken we richting South Lake Tahoe, ongeveer twee uur rijden door besneeuwde bossen.

Eigenlijk wilden we naar Yosemite, maar door de storm van enkele dagen geleden was de Tioga Pass opnieuw gesloten. Net als zes jaar geleden dus. Jammer, maar dan blijft er iets over voor de volgende keer.

South Lake Tahoe bleek een gezellig alternatief: een charmant skidorpje waar het seizoen nog net niet begonnen was. We wandelden wat door de winkelstraat en gingen lunchen bij Applebee’s. Leuk detail: South Lake Tahoe ligt precies op de grens van Californië en Nevada — de casino’s staan netjes aan de Nevada-kant, want daar is gokken wél legaal.

Daarna reden we naar Lake Tahoe Nevada State Park, waar we zes jaar geleden ook al waren. Het blijft een prachtig plekje, vol eekhoorntjes, dennenbomen en een glashelder meer dat ijskoud is, met besneeuwde bergtoppen aan de overkant.

Op weg naar Roseville zagen we een bord met Pacific Crest Trail erop. Die wandelroute van 4.265 km loopt van Mexico tot Canada en werd beroemd door de film Wild met Reese Witherspoon, gebaseerd op Cheryl Strayed haar tocht. De Belg Karel Sabbe vestigde er het wereldrecord en scherpte dat in 2023 aan tot 46 dagen, 12 uur en 50 minuten.

Vlak voor ons hotel stopten we nog bij Bass Pro Shops — uiteraard zijn we niet met lege handen vertrokken — en daarna bij HomeGoods, een rommelige maar geweldige versie van Maison du Monde, vol Halloween- en kerstspullen. Diner deden we bij Panda Express (kan iemand dit concept alsjeblieft naar België brengen?).

’s Avonds was het TV night: nieuwe afleveringen van 911 Nashville en Grey’s Anatomy! Twee uur lang pure ontspanning — al zal ik die eindeloze reclameblokken écht niet missen.

Dag 18 – Golden Gates & City Lights🌉🌆

Na een ontbijt in het hotel vertrokken we richting San Francisco. Onze eerste stop was Sonoma Raceway, waar ze toevallig aan het trainen waren — heel leuk om van dichtbij te zien, iets wat in België nooit zomaar zou kunnen.

Daarna reden we over de Golden Gate Bridge naar Land’s End, een park met uitzicht op de oceaan én de brug zelf. Echt een prachtig plekje om even te wandelen.

Kleine verwarring toen we wilden inchecken: blijkbaar zijn er twee La Quinta Inns — een Noord en een Zuid — en je kan al raden waar wij eerst stonden. Gelukkig was het juiste hotel maar vijftien minuten verder. Na even opfrissen trokken we het centrum in.

Eerste halte: de Nintendo Store! We hadden de winkel in New York City al eens bezocht, maar deze in San Francisco is nog maar pas open. Daarna wandelden we door Macy’s om hun kerstdecoratie te bekijken (I’m obsessed) en gingen we richting Fisherman’s Wharf. Daar was het gezellig druk, met winkeltjes, restaurants en uitzicht op Alcatraz. De zeeleeuwen zorgden voor de soundtrack.

We aten clam chowder als voorgerecht en linguine met clams als hoofdgerecht — echt top. Op de terugweg reden we langs de kustlijn en passeerden we Oracle Park, het indrukwekkende baseballstadion met zicht op de zee. Op hotel maakten we nog snel wat plannen voor de laatste week van onze reis.

Dag 19 – Herten, Chips & Chili’s🌁🦌🌮

Na een snel ontbijt vertrokken we opnieuw op pad! Onze eerste stop was de Golden Gate Bridge, deze keer om echt even te stoppen voor een uitzicht. Lombard Street mocht zeker niet ontbreken. De kronkelende, super steile weg langs de mooiste huisjes blijven super indrukwekkend! We bleven niet lang — San Francisco staat bekend om autodiefstallen, en met al onze valiezen in de auto wilden we geen risico nemen.

Daarna reden we richting Cupertino, de thuisbasis van Apple. Hun Visitor Center blijft indrukwekkend: het gebouw bestaat bijna volledig uit glas, en blijkbaar kost één zo’n paneel een miljoen dollar. Crazy.

Voor lunch had ik zin in In-N-Out, maar dat bleek een hele onderneming. Verkeerslichten kapot, protesten onderweg — blijkbaar waren er overal No Kings–betogingen tegen de regering van Trump. Best bijzonder om mee te maken.

Een uur later kwamen we aan in Santa Cruz, een gezellig stadje met een Beach Boardwalk vol kermisattracties en eetkraampjes. Het deed me denken aan Coney Island in New York, of zelfs een beetje aan RollerCoaster Tycoon.

Na wat postkaartjes gekocht te hebben reden we verder naar Monterey. Eerst even door het shoppingcentrum en daarna besloten we waar we zouden overnachten. Niet veel later zaten we gezellig bij Chili’s, een Tex-Mex diner waar we al lang eens naartoe wilden. We bestelden fajita’s en quesadilla’s, en ze waren overheerlijk.

Onderweg terug naar het hotel zagen we nog een hertje langs de weg — ze zitten hier écht overal! Zo konden we alweer een mooie dag afsluiten. Nog vijf dagen te gaan voor we weer naar huis vertrekken.

Dag 20 – Monterey Magic & Paso Robles Tacos🌊🌮
We begonnen de dag met ontbijt in het hotel en trokken daarna richting de 17-Mile Drive. Onderweg zagen we herten op de baan lopen, wat meteen zorgde voor een goed begin van de dag. Die route blijft echt één van de mooiste stukjes kust van Californië: de zee aan je rechterkant, kronkelende wegen en uitzichten die precies uit een film komen. Niet zo gek ook, want Big Little Lies is hier grotendeels gefilmd. Je herkent die typische sfeer meteen — rustige luxe, strandvilla’s en de oceaan op de achtergrond.

Onderweg stopten we even bij een uitkijkpunt waar eekhoorns rondliepen en daarna reden we door naar de Bixby Creek Bridge. Dat blijft toch een magisch plekje. Elke keer dat ik daar sta, moet ik denken aan Bixby Canyon Bridge van Death Cab for Cutie. Dat melancholische gevoel van dat nummer past gewoon perfect bij dat uitzicht.

Na de brug reden we verder naar Carmel-by-the-Sea, een klein, sprookjesachtig dorpje met witte huisjes en bloemen overal. Daarna trokken we richting Monterey, waar we op Fisherman’s Wharf fish taco’s en clam chowder aten — superlekker, met zicht op de haven en een paar zeeleeuwen op de achtergrond.

In de namiddag gingen we naar Laguna Seca, waar Porsches over het circuit raasden. Helaas geen Patrick Dempsey of McDreamy gezien vandaag, al zou hij hier soms wel eens te vinden zijn. Misschien zat hij gewoon ergens in de pitlane te dromen van zijn volgende race. 😉

Zes jaar geleden waren we hier ook, en toen dacht ik dat ik stokstaartjes had gezien. Vandaag werd eindelijk bevestigd dat het gewoon eekhoorns waren. Oeps. 😅

Daarna reden we verder naar Paso Robles en checkten we in op het hotel. Voor het avondeten stopten we bij een kleine Mexicaanse foodtruck aan de kant van de weg. De eigenaars spraken amper Engels, maar de taco’s waren fenomenaal — misschien wel de beste van de hele reis. 🌮

Dag 11 – Cowboylaarsjes & ghosttowns🤠
De dag begon heel bewolkt, maar dat maakte het niet minder warm. We begonnen rustig bij Denny’s om te ontbijten. Ik vind dat ze daar de beste hash browns hebben, dus ik was weer heel tevreden! Na nog even onze planning te overlopen en wat wijzigingen te doen, gingen we verder met onze dag.

Eerst maakten we een tussenstop in Boot Barn. Daar heb ik eindelijk cowboylaarsjes kunnen kopen, iets wat ik al heel lang wilde! Erna reden we door naar Oatman. Dat is een ghosttown vol met ezeltjes! Je kan ze daar aaien en voederen terwijl ze door de straten van Oatman wandelen. Oatman is echt een typisch voorbeeld van een verlaten oude mijnstad en dat heeft echt heel hard die typisch Amerikaanse cowboycharme. I love it!

Toen we uit Oatman vertrokken richting Kingman, passeerden we Radiator Springs, bekend uit de film Cars. Het hoogtepunt voor mij daar was toch wel de kat Misty, die miauwend naar mij aandacht kwam vragen. Een aandacht kreeg ze natuurlijk. De vrouw achter de kassa vertelde ons dat Misty eigenlijk diende om de muizen weg te jagen, maar ’s avonds mag ze niet buitenkomen want er zitten slangen en coyotes in de buurt.

Bij het wegrijden uit Kingman stopten we nog even bij Culver’s voor een pumpkin spice shake – beste milkshake ooit – en reden we terug naar Laughlin en Bullhead City om te gaan winkelen. Bij Target hadden ze voor Halloween een Taco-kostuum en ik heb me écht moeten inhouden om het niet te kopen (misschien ga ik nog wel terug).

Erna maakten we een tussenstop bij Pancho’s Taco’s voor ons avondeten. Amai, dat waren goeie taco’s. Ik had drie al pastor taco’s met extra koriander en guacamole. Ik heb ineens ook inspiratie opgedaan voor de foodtruck! Maar no worries, ik zal er niet zomaar extra koriander op doen voor iedereen. 😉

Ik had ergens gelezen dat ze bij The Home Depot ook heel veel Halloweendecoratie hadden, dus dan zijn we daar ook maar even binnen geweest. And it did not disappoint! Er was niet enkel belachelijk veel Halloweendecoratie, maar de rekken lagen ook al vol voor Kerstmis. I obviously love it!

Terug aangekomen op hotel deed ik nog wat research om nieuwe Taylor Swift-kostuums te maken en dan was het alweer bedtijd.

Dag 12 – Van Laughlin naar Las Vegas🏜️🎰
Onze tijd in Laughlin was alweer voorbij! Vandaag stond een rit van anderhalf uur naar Las Vegas op de planning. Onderweg stopten we bij het tankstation Terrible’s om te tanken, maar ze verkopen er ook Krispy Kreme donuts en dat werd meteen ons ontbijt, samen met een Starbucks Frappuccino.

We zouden nog te vroeg op hotel zijn om in te checken, dus reden we eerst naar een outlet mall om een tweede valies te kopen. Zo gezegd, zo gedaan, en toevallig was Tom zijn carry-on ook net kapot gegaan, dus hij kocht meteen een nieuwe.

Na een lunch bij Raising Cane’s konden we toch even inchecken op hotel, maar lang bleven we er niet want we wilden nog naar The Sphere. De vorige keer dat ik hier was (maart 2023) was The Sphere net niet klaar, dus ik had het nog niet in zijn volle glorie gezien. Het was super indrukwekkend! Vanbuiten is het eigenlijk wat doorzichtig en zie je dat het uit allemaal kleine lampjes gemaakt is, maar van veraf krijg je een egaal beeld. Wij gaan er maandag The Wizard of Oz kijken – ik ben benieuwd!

In november is het ook Formule 1 in Las Vegas. De opbouw was al begonnen en dat is duidelijk zichtbaar overal. Naar het schijnt zijn de fonteinen bij Bellagio nu afgesloten, maar dat heb ik nog niet zelf gezien. Ik begrijp nu beter waarom zoveel mensen tegen de F1 in Vegas zijn: je moet maar net een weekend in november komen en niets kunnen doen.

Na al dat sightseeing hadden we honger gekregen. Zes jaar geleden gingen Tom en ik naar Sushi Mon, net buiten Vegas, en dit stond al heel lang op mijn lijstje om nog eens te doen. Het was nog steeds de beste sushi die ik ooit gegeten heb! Daarna was het tijd om terug naar hotel te gaan, de valiezen wat op orde te zetten en deze blog verder te schrijven.

Dag 13 – Valley of Fire & de Strip 🌄✨
Good morning, Las Vegas! Ik weet dat veel mensen niet de grootste Vegas-fan zijn, but I love it! Ik geloof dat als je het niks vindt, je gewoon niet de juiste dingen hebt gedaan.

We begonnen ons ontbijt in het hotel met pancakes en hash browns, helemaal mijn ding. Na het uitchecken (we gingen naar een ander hotel) begonnen we aan ons voormiddagtripje naar Valley of Fire. Er zijn weinig dingen mooier in deze buurt. De rotsformaties in duizend verschillende kleuren zijn ongelofelijk en de weg ernaartoe alleen al fantastisch. Ik had gepland om daar wat foto’s te maken met één van mijn kostuums. Ik had mijn witte folklore-kleed mee omdat ik dacht dat het mooi afstak tegen de felgekleurde rotsen, en ik had gelijk. Tom heeft er weer iets moois van gemaakt!

Daarna was het een goed uurtje terugrijden naar Vegas. We stopten bij Jack in the Box voor lunch en konden daarna inchecken in ons nieuwe hotel: Virgin, net buiten de Strip. Vroeger was dit het Hard Rock Hotel, maar dat is nu volledig gerebrand. Hard Rock komt terug naar de Strip en daar wordt volop aan gebouwd. Ze hebben alles van The Mirage opgekocht, en ik dénk dat ze dat stuk gaan renoveren in plaats van afbreken, en ondertussen bouwen ze er een nieuw stuk bij in de vorm van een gitaar, net zoals in Miami!

Terwijl Tom nog op hotel werkte, ben ik naar Fashion Show Mall gegaan om te winkelen. Na het hele shoppingcenter afgelopen te hebben (en maar 2 (!!) dingen gekocht te hebben), had ik terug met Tom afgesproken en gingen we de Strip afwandelen. Eerst nog een snelle tussenstop bij Madame Tussauds, want daar was uiteraard nog een nieuw Taylor Swift-beeld in de fearless outfit. Nu heb ik 3 van de 13 nieuwe beelden gezien! Nog op de planning: Berlijn in november en New York volgend jaar in mei.

Na ongeveer 2 uur de Strip af te wandelen en verschillende hotels en casino’s binnen en buiten te bekijken, kregen we honger. Avondeten deden we bij Outback Steakhouse, super lekker! Daarna wandelden we nog helemaal tot het einde (of begin) van de Strip, bij Luxor. Twee jaar geleden heb ik daar met mijn zus gelogeerd toen we naar The Eras Tour gingen, dus het bracht fijne herinneringen naar boven. Na wat rond te hebben gekeken, was het tijd voor een Uber terug naar ons hotel om dit neer te schrijven. Slaapwel!

Dag 14 – The Sphere, Korean BBQ & Fremont Street 🌟
Nieuwe dag, nieuwe avonturen in Vegas! Ontbijt bij Eggs & I, aan de rand van Vegas. Ik at er de beste breakfast burrito ooit! Volgens Amerikaanse normen was het echt veel te veel, maar belachelijk lekker.

Daarna brachten we een bezoekje aan Allegiant Stadium. Twee jaar geleden was ik hier voor 2 Taylor Swift-shows, dus het voelde nostalgisch om terug te gaan. Allegiant is trouwens het 5e duurste stadion ooit gemaakt en wordt nu gebruikt door het Las Vegas Raiders team. Het is echt indrukwekkend!

Tom had al een tijd een specifieke winkel op het oog: Bass Pro Shop. Ik dacht eerst dat het een viswinkel was, maar het is eigenlijk een soort AS Adventure x20. Zo groot en op z’n Amerikaans over the top! Ze hebben werkelijk alles voor het outdoorleven: boten, dure buggy’s, jachtgeweren, kleding, visgerei, beef jerky, opgezette dieren, decoratie… Echt next level! We zijn er zeker een uur geweest en gaan morgen nog eens terug.

Om de voormiddag af te sluiten, haalde ik een pakketje bij JCPenney: twee blauwe quilts die lijken op de stof van Taylor Swift’s kleed tijdens de filmpremière van The Eras Tour. Ik heb hier al twee jaar naar gezocht en vond het eindelijk in quiltvorm – perfect voor toekomstige kostuums.

‘s Middags vertrokken we naar The Sphere voor The Wizard of Oz. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar het was indrukwekkend. Ze hebben de film zo aangepast dat hij past bij The Sphere, met effecten zoals wind en trillende stoelen. Zaal, gebouw en film samen: zeker de moeite waard!

‘s Avonds gingen we eten bij Gangnam Korean BBQ, een all you can eat Koreaanse BBQ tegenover het Virgin Hotel. And it did not disappoint! Tijdens heel de vakantie had ik nog nooit zo veel gegeten. Daarna maakte ik meteen een oranje kostuum voor The Life of a Showgirl, passend bij de lichtjes en vibes van Fremont Street. Vegas is speciaal, soms very weird, maar altijd memorabel.

Dag 15 – Van Bass Pro Shop naar Cerro Gordo👽🏔️
Na ontbijt in het hotel gingen we nog een laatste keer naar Bass Pro Shop, omdat het zo cool was en Tom er nog iets wou kopen. Daarna vertrokken we richting Lone Pine. Het weer was een stuk minder dan de afgelopen dagen, en dat merkten we onderweg goed.

Onze eerste stop was Pahrump voor lunch. De hash browns bij Denny’s waren top! Daarna bezochten we het felgroene Area 51 Alien Center, bekend om de militaire basis en de UFO-geruchten. De officiële naam is The Room Lake Test Site, een streng bewaakt militair testgebied.

Na deze geschiedenisles reden we door naar Rhyolite, een kleine ghosttown met standbeelden van spoken van de Antwerpse kunstenaar Albert Szukalski. Er zijn nog wat overblijfselen van oude gebouwen, maar alles is echt vergaan. Het is de 4e keer dat ik hier ben en ik vind het nog steeds super leuk! Deze keer bleven we niet lang, want het was aan het gieten en KOUD. Gelukkig had ik een jas gekocht in Vegas!

Na een korte stop in Beatty voor een ijskoffie en tanken reden we door naar Death Valley, nog steeds in de regen, al zagen we verderop blauwe lucht verschijnen. Het plan was om naar Badwater Basin te rijden, het laagste punt in de VS, maar de baan was afgesloten wegens overstromingen. Veiligheid boven alles natuurlijk. We besloten rechtsomkeer te maken en verder te rijden naar Lone Pine, een prachtige rit met de zon die doorbrak en bergen in een kleurenpallet alsof je op een andere planeet was.

We hadden even vals alarm met onze auto die oververhitte remmen had, maar gelukkig loste het zichzelf op. Toevallig hadden we het eerder op de dag nog over gehad, want ik had hetzelfde probleem jaren geleden op exact dezelfde plek gehad.

Op een kwartier van Lone Pine kwamen we eindelijk bij het beginpunt van Cerro Gordo, een mijnstadje hoog op de bergen, opgekocht door Brent Underwood voor 1,4 miljoen dollar. Hij probeert het stadje stukje bij beetje op te knappen met hulp van vrijwilligers. Het plan is om morgen naar boven te rijden, want het was al te laat en het had flink gesneeuwd en geregend, dus sommige wegen kunnen weggespoeld zijn. Fingers crossed!

Voor we incheckten in ons motel, stopten we voor avondeten: taco’s (what else) bij Taco’s Los Hermanos, een simpele foodtruck aan de kant van de weg zoals je hier zoveel ziet. Ze waren uitstekend! Daarna checkten we voldaan in, deden de was (moet ook gebeuren na een maand weg zijn) en waren klaar voor een nieuw avontuur morgen.

Dag 6 – Adrenaline in Indiana: Race Day! 🏁
Het was zover: race day! Na een ontbijt dat ons bijna net zo veel energie gaf als een Red Bull (oké, misschien iets minder) vertrokken we richting het parcours. De sfeer was al vanaf de parking voelbaar: iedereen was hyper enthousiast, en het leek wel alsof het hele circuit een gigantisch feestje gaf.

Wat deze wedstrijd extra bijzonder maakt, is dat het land tegen land is. Geen individuele rijders, maar teams die hun land vertegenwoordigen. Dat groepsgevoel maakt het nog spannender! Ik had het geluk om de race vanaf de pitlane te volgen — ideaal om de start en de eerste bocht goed te zien. En Team Belgium had een eigen box, dus we konden comfortabel alles volgen. Voor wie iets verder weg stond: schermen hingen overal, want het circuit is gigantisch en je wilt natuurlijk niet missen wie er aan kop ligt.

Er werden drie races gereden, met telkens twee rijders per land. Het slechtste resultaat viel weg, en België had hier en daar wat pech. Uiteindelijk eindigden we op de vierde plaats, na Australië, de VS en Frankrijk. Al bij al een mooi resultaat en wat een spannend spektakel!

Tien jaar geleden had ik werkelijk geen flauw idee van motocross, maar ondertussen volg ik het met plezier — en het is nog leuk ook!

Na de race haalden we onze bagage op en reden we 2,5 uur door naar Elizabethtown, Kentucky. Onderweg nog een snelle stop bij McDonald’s, want zelfs racers moeten af en toe frietjes hebben. Eenmaal in het hotel: douchen en slapen. De volgende dag wachtte mijn droombestemming: Nashville!

Dag 7 – Nashville Vibes: Muziek, Murals & Taylor 🎶
Nog twee uur rijden naar Nashville, en omdat het daar een uur vroeger is, hadden we een klein tijdvoordeel. Het weer? Regenachtig en druilerig — alsof Nashville ons even op de proef stelde. Halverwege zag Tom bordjes voor Buc-ee’s, een gigantisch tankstation met supermarkt en een beverlogo. Trending op TikTok en volgens velen een must-see. Helaas had ik de exit gemist, en terugdraaien zou te veel tijd kosten, dus reden we door… zonder te weten dat we er later alsnog zouden belanden (twee keer!).

Eerst naar de Wings mural voor iconische foto’s. Daarna parkeerden we in downtown en lunchten we bij de Food Assembly Hall, een soort smeltkroes van eten: sushi, BBQ, ijsjes… wij gingen voor BBQ pulled pork en een Dr Pepper, uiteraard.

Dan Ryman Auditorium, een legendarische muziekzaal uit 1892. Bill Monroe, Johnny Cash, Maybelle Carter — allemaal hebben ze hier opgetreden. Bluegrass en countrymuziek kregen hier hun gouden tijd.

Hoogtepunt: de Country Music Hall of Fame! Alles over de geschiedenis van countrymuziek, inclusief het Taylor Swift Education Center en een tijdelijke Eras Tour-expo. Mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van de paarse cupcake dress van de Speak Now-era. Eentje die ik al eens had nagemaakt, maar nu wil ik het opnieuw proberen, van pure inspiratie. Naast Taylor waren er kostuums van Lainey Wilson, Carrie Underwood, Dolly Parton, Shania Twain, Blake Shelton, Toby Keith en nog veel meer. Het voelde alsof ik door de geschiedenis van countrymuziek liep — onbeschrijfelijk cool!

Centennial Park was de volgende stop, met een bankje gewijd aan Taylor (“For Taylor Swift – A bench for you to read on at Centennial Park – Welcome home, Nashville”). Dit verwijst naar Folklore, waarin ze zingt: “Green was the color of the grass where I used to read in Centennial Park” en “Gold was the color of the leaves when I showed you around Centennial Park.” Er stond ook een Willow-boom, maar helaas was het gebied in renovatie.

Laatste stop: The Bluebird Café, waar Taylor op 14-jarige leeftijd werd ontdekt. Helaas gesloten, maar het idee alleen al… super chic! De buurt was verrassend saai — Nashville heeft blijkbaar zijn verborgen hoekjes.

En toen paniek: een mail van ons vorige hotel in Kentucky! Ze hadden een camera gevonden. Even paniek, Tom checkte alles, en ja hoor: we moesten 2 uur heen en 2 uur terug rijden om de camera te gaan halen. Zo kwamen we uiteindelijk tweemaal bij Buc-ee’s terecht — even op de heenweg als tussenstop en op de terugweg om iets te eten.

Dag 8 – Breakfast & Bootlegs: Nashville naar LA ☕✈️
Straks vliegen we door naar LA, maar we hadden gelukkig nog een hele voormiddag in Nashville!

Ontbijt bij Frothy Monkey. Taylor Swift schijnt hier vroeger vaak geweest te zijn met Jake Gyllenhaal, dus ik wilde het eens uitproberen. Ik nam cinnamon French toast met gekarameliseerde appel en een warme chocomelk — amai, dat was lekker!

Omdat we er de vorige dag niet meer geraakt waren, reden we nu nog naar de Grand Ole Opry, een live countrymusic radioprogramma dat bekend staat om het hosten van de grootste countryartiesten. Dit jaar bestaat het exact 100 jaar, dus een bezoekje waard!

Ernaast bezochten we het Madame Tussauds Museum, waar een nieuwe collectie Taylor Swift-beelden staat. Naast Taylor in haar Eras Tour Evermore-kleed waren er ook beelden van Elvis, Prince, Blake Shelton, Connie Britton en Chip Esten uit de serie Nashville. Het thema was logischerwijs countrymuziek, en ik vond het fantastisch!

Voor we naar de Westkust vlogen, wilde ik nog met Tom naar Publix, een supermarkt die alleen in de Midwest en Florida te vinden is. Daar hebben ze super lekkere broodjes (aka pub pubs), dus bestelden we een broodje met chicken tenders, ranch en sla. Gelukkig had ik het juiste aantal besteld: een half broodje voor ons beiden was al meer dan genoeg.

Zo kwam ons Nashville-verhaal tot een einde, en was het tijd om het zonnetje weer op te zoeken aan de Westkust. Gelukkig konden we met onze bagage gewoon door zonder problemen.

In LA aangekomen, pikten we onze auto op (een Jeep Renegade 4×4) en reden naar Beverly Laurel in West Hollywood. Hier hadden we al eerder gelogeerd, dus we wisten dat het een goed hotel was op een top-locatie.

Het was al vrij laat, maar we reden toch nog naar The Grove om iets te eten. The Grove is een chique openlucht shoppingcentrum op 5 minuten rijden van ons hotel. Twee jaar geleden vond daar ook de Eras Tour film premiere plaats. Supertof, want ik ken deze locatie al enkele jaren.

Eten deden we bij The Cheesecake Factory. In plaats van burgers of taco’s ging ik voor pasta carbonara. Ook weer superlekker, maar ik was blij dat we de drukte konden achterlaten. Moe maar voldaan gingen we terug naar het hotel, klaar voor een volgende dag in LA.

Dag 9 – LA Cinemagic: Filmlocaties & Palmbomen 🎬🌴
LIk vind LA echt een ‘acquired taste.’ De eerste keer vond ik het niet zo leuk, maar hoe vaker ik er kom, hoe leuker het wordt. In plaats van de toeristische hotspots kan ik nu enkele andere plekken kiezen, zoals filmlocaties van mijn favoriete films en TV-shows.

We begonnen met ontbijt bij Swingers, een diner net naast ons hotel. Daarna een locatie die al heel lang op mijn bucketlist staat: het huis van Cameron Diaz uit de film The Holiday. Kate Winslet ruilt huizen met haar in de film. Het huis bestaat echt en we zijn er naartoe gereden! Helaas bewoond, dus ik heb subtiel foto’s en video’s gemaakt, maar het was fantastisch om er te zijn. Het huis ziet er nog exact hetzelfde uit als in de film, bijna 20 jaar later.

Daarna bezochten we het ziekenhuis dat gebruikt is voor de buitenscènes van Grey’s Anatomy. Het is een echt ziekenhuis in LA, een veterans hospital, niet het gezelligste, maar het zag er precies hetzelfde uit als in de serie.

Na al deze filmlocaties kregen we honger en was het tijd voor In-N-Out. Ik had er lang op gewacht, en het stelde niet teleur! We aten buiten in het zonnetje met palmbomen ernaast — dit is voor mij echt vakantie. Na een Starbucks stop reden we door naar Santa Monica. De pier is altijd een gezellige chaos, maar iconisch. Een foto bij het Route 66-bord kon natuurlijk niet ontbreken.

Daarna gingen we terug naar de luchthaven om onze auto te wisselen. Helaas hadden we een steentje tegen de ruit gehad. Omdat we nog twee weken gingen roadtrippen en soms op verlaten stukken komen, besloten we op zeker te spelen en een andere auto te huren.

Omdat SoFi Stadium vlakbij de luchthaven ligt, maakten we daar een korte tussenstop. Het is het duurste stadion ooit gebouwd, 5-6 miljard dollar, en het is bekend van The Eras Tour film, want daar werd die opgenomen. Het was heel tof om er daadwerkelijk te staan, zeker nadat we er de dag ervoor overgevlogen waren.

De dag was nog niet voorbij: we gingen naar Hollywood Boulevard en Griffith Observatory! Op Hollywood Blvd was er net een wereldpremière van een nieuwe Ethan Hawke-film. We hadden zicht op de rode loper terwijl we bij Wahlburger aten.

Ook een bezoekje aan Madame Tussauds stond op de planning, met een nieuw Taylor Swift-beeld in mijn favoriete cupcake dress. We hadden het echte al in Nashville gezien, dus dit was een leuke bonus. Verder waren er beelden van Steven Spielberg, Shawn Mendes, Jason Derulo en nog veel meer. De versie in Las Vegas staat nog op de planning voor volgende week.

De weg naar Griffith was langer dan verwacht. Door een evenement bij Greek Theatre stond veel verkeer, maar na anderhalf uur bereikten we het observatorium. De vorige keer dat ik hier was, regende het heel hard en was het zicht op downtown minimaal. Nu was het perfect — beter dan dit zal geen enkel uitzicht ooit worden. Eén van mijn favoriete plekken waar ik ooit ben geweest!

Dag 10 – Roadtrip Kickoff: LA naar Laughlin 🚗💨
Onze dag begon met ontbijt bij de Farmer’s Market bij The Grove. Ik at een breakfast burrito, maar het was echt een gerecht voor minstens drie personen. Needless to say, ik kreeg het niet op.

Na nog wat werken en inpakken in het hotel vertrokken we naar onze volgende bestemming: Laughlin! Dat was zo’n vijf uur rijden, maar met de nodige tussenstops kwamen we pas in de late namiddag aan. Onderweg stopten we bij DQ om te lunchen, maar dit was geen aanrader. De locatie was vrij louche, wat het niet beter maakte.

Laughlin is een soort mini-Las Vegas aan de Colorado River. In het weekend is het er druk, maar doordeweeks lopen er vooral vreemde mensen rond. We hadden geboekt bij het Edgewater Resort & Casino, direct aan de rivier. Onze hotelkamer had uitzicht op het water, wat leuk was! Het was hier ook erg warm, minstens 30 graden; toen ik uit de auto stapte voelde het als een oven.

Vlak tegenover Laughlin ligt Bullhead City, met zo’n 40.000 inwoners en evenveel winkels, vermoed ik. We besloten daar wat te winkelen, en ze hebben letterlijk alles! Qua eten ontbreekt er ook niets; er zijn zelfs twee Panda Express restaurants binnen 5 km. Uiteindelijk gingen we naar Hobby Lobby (inspiratie voor Taylor Swift-kostuums), Spirit Halloween, en Walmart. Eten deden we bij Panda Express, en ik hoop stiekem dat dit concept ooit naar België komt, net als veel andere dingen (behalve de wapens in Walmart tussen de reddingsvesten voor kinderen — dat hoeft niet).

Na weken aftellen was het eindelijk zover: onze grote reis door de Verenigde Staten kon beginnen! ✈️ We starten in Chicago, maar dat is nog maar het begin van het avontuur. De komende weken trekken we verder naar Nashville (jawel, de stad van de country en Taylor Swift 😉), maken we een tussenstop in Kentucky, en vliegen we daarna richting westkust voor een onvergetelijke roadtrip door Californië, Utah, Nevada en Arizona.
Van city vibes tot canyon views — ik neem jullie graag mee op deze reis vol muziek, chaos, zon en heel veel fastfood 🍟🌵☀️

✈️ Sunshine, Stoffen & Starbucks

Na mijn vorige avonturen in de Verenigde Staten had ik opnieuw het geluk om mijn koffers te pakken richting Amerika — deze keer met Florida als eindbestemming.
Van ijskoffies en Taylor Swift-gebabbel tot zonovergoten stranden, Harry Potter-magic en creatieve naaiprojecten: het werd een reis vol kleine gelukjes, grote plannen en een beetje chaos hier en daar.
Ik reisde alleen, maar bracht mijn dagen door met vriendinnen die ondertussen als familie aanvoelen. Deze blog is een dagboek van herinneringen — voor mezelf, voor wie nieuwsgierig is, en voor wie houdt van Amerika, Harry Potter, Taylor Swift en ijskoffies.

🏁 Dag 1 – Van Brussel naar Fort Myers: een hectische start

Mijn reis naar Florida begon met een geruststellende gedachte: een overstap van vier uur in Chicago, dat moest ruim voldoende zijn. Maar ja, zoals dat gaat met reizen — het liep al snel anders dan gehoopt.
In Brussel vertrok mijn vlucht met een uur vertraging. Geen reden tot paniek… voorlopig toch. Maar eenmaal geland in Chicago, begon de miserie pas echt. Gelukkig viel de immigratiecheck in Chicago best mee — helemaal niet zo erg als sommige horrorverhalen in het nieuws doen uitschijnen. Dat scheelde alvast wat stress maar de trein tussen de terminals was buiten dienst. Er zouden bussen komen, maar die lieten serieus op zich wachten. De rij werd langer, het geduld korter.
Na een hele tijd verscheen er dan eindelijk een overvolle trein. Ik kon er nog nét op springen, samen met een hoop andere half-gestresseerde reizigers. Het was letterlijk duwen en trekken, maar bon, we reden.
Daarna begon de echte race tegen de tijd. Mijn gate lag — uiteraard — helemaal aan het andere eind van de terminal. Dus ik begon te lopen. Onderweg wrikte ik mij langs mensen, met her en der een snelle “sorry!”, hopend dat het nog ging lukken. En jawel: met nog tien minuten op de klok kwam ik toe aan de gate. Just in time.
Eens op het vliegtuig richting Fort Myers kon ik eindelijk ademhalen. De chaos van de dag gleed beetje bij beetje van me af. Geen ideale start, maar: I made it. Florida, let’s go!

☀️ Dag 2 – Stoffen, ijsjes & reünies

Na de rollercoaster van dag 1 begon mijn eerste ochtend in Florida op het juiste ritme: met een iced coffee van Dunkin’. Samen met mijn vriendin Kenzi dook ik meteen de Amerikaanse routine in. Eerste halte: Target. En daarna natuurlijk Barnes & Noble — want geen bezoek aan de VS is compleet zonder minstens één boekhandel waar je langer blijft hangen dan gepland.

Na het shoppen maakten we een klein ritje richting kust om Fort Myers Beach te verkennen. Zonnebrillen op, wind in ons haar en even voelen: ja hoor, Florida vibes zijn officieel aanwezig. Daarna terug naar huis, want onze andere vriendin Cecilia zou elk moment aankomen.

Met de koffers nog half uitgepakt haalde ik de Belgische chocolade boven — altijd een schot in de roos. We gingen lunchen bij Chipotle (de guac was on point), en daarna stond nog één belangrijke missie op de planning: stofjes shoppen bij JoAnn’s. De winkel gaat jammer genoeg binnenkort dicht, dus dit was letterlijk mijn last chance. Ik heb het er dus van genomen.

Omdat één koffie per dag duidelijk niet volstaat, sloten we de namiddag af met nog een cup of caffeine bij Summer Moon, gevolgd door een duik in het aanbod van Hobby Lobby. Amerika en hobbywinkels, ik blijf het een match made in heaven vinden.

De dag sloten we af met een ijsje bij Love Boat Ice Cream. Fun fact: ze hebben daar een boek waar mensen van over de hele wereld iets kunnen schrijven. Echt een tof concept!

✂️ Dag 3 – Naalden, naaien & nostalgie

Vandaag stond volledig in het teken van het Tortured Poets-kleed waar we met z’n drieën hard aan werkten. Het naaien nam het grootste deel van de dag in beslag, en het was leuk om zo samen creatief bezig te zijn en het kostuum stukje bij beetje tot leven te zien komen.

Tussen de naai-sessies door trokken we naar Publix voor de lunch. Ik koos voor een broodje met chicken tenders en ranch, gecombineerd met een gigantische cola. Perfect comfort food om energie te krijgen voor de namiddag.

Na het eten gingen we nog even langs Target voor wat kleine boodschappen, waarna we opnieuw aan het kleed werkten. ’s Avonds sloten we de dag ontspannen af met pizza en een Harry Potter-puzzel — een gezellige en rustige afsluiter na een drukke dag vol creativiteit.

🧵 Dag 4 – Korsetten, tacos en Taylor Swift vibes

Op dag 4 was het eindelijk zover: het korset voor het Tortured Poets Department-kleed was af. Echt een mijlpaal waar we met z’n drieën trots op terugkeken.

De dag startte opnieuw met een iced coffee — dit keer van Chocolatte’s, een absolute aanrader. Daarna stond er weer wat shoppen op het programma: Target én Walmart werden nog eens goed verkend.

Voor het avondeten trokken we naar Cantina Laredo. Daar werd de guacamole letterlijk voor je neus gemaakt — verser kan niet. We genoten van heerlijke taco’s en de ontspannen sfeer.

’s Avonds stond er een bijzondere fotoshoot op het programma: een Taylor Swift Lover thema, met onze bodysuits in verschillende kleuren en natuurlijk de Lover cardigan. Een momentje om te koesteren.

Ondanks vakantie bleef het werk niet liggen: ik beantwoorde nog wat mailtjes voor de foodtruck. Want ook op reis is er altijd wat te doen!

🚗 Dag 5 – Roadtrip naar Orlando

Dag 5 bracht ons op roadtrip naar Orlando. Tijdens de rit luisterden we naar het Harry Potter and the Prisoner of Azkaban audiobook — perfecte soundtrack om helemaal in de sfeer te komen.

Geen betere start dan met een Starbucks Frappuccino ijskoffie in de hand. Een verfrissende boost voor de dag die voor ons lag.

Voor de lunch stopten we bij Gyu-Kaku, een Japans BBQ-restaurant waar je zelf aan de slag gaat. Echt een toffe ervaring, met heerlijk gegrild vlees.

Na het eten trakteerden we onszelf op een manicure en een milkshake — een perfecte combo om even te relaxen.

’s Avonds maakten we een uitstapje naar Disney Springs, waar we met nog een vriendin hadden afgesproken. Eerst genoten we van een lekker taartje — want ja, dat moet ook kunnen — daarna burgers bij Planet Hollywood. Om de avond af te ronden, dronken we nog een cola op het Coca-Cola dakterras met een geweldig uitzicht.

We wandelden langs heel wat winkeltjes en maakten ons klaar voor de grote dag die voor ons lag: Universal Studios!

🧙‍♀️ Dag 6 – Universal Magic

We begonnen de dag net buiten het park, met een verfrissende Starbucks caramel frappuccino in de hand. De deuren van het park waren nog niet open, dus we namen rustig de tijd om even wakker te worden en ons mentaal voor te bereiden op een dag vol magie en adrenaline. De zon scheen al fel en er hing een opgewonden sfeer — de perfecte start van een dag vol avontuur.

Zodra we het park binnen mochten, werden we meteen ondergedompeld in de wereld van Harry Potter. Alles ademde magie: van de kronkelende steegjes van Diagon Alley tot de besneeuwde straatjes van Hogsmeade. We bezochten de beroemde Leaky Cauldron, waar ik genoot van een portie fish & chips — precies zoals je je dat voorstelt in een knusse tovenaarsherberg.

De attracties stalen uiteraard de show. Hagrid’s Magical Creatures Motorbike Adventure was een absoluut hoogtepunt. Als Harry Potter-fan van het eerste uur voelde deze rit als een droom die uitkwam. Je raast door het mysterieuze Forbidden Forest, langs magische wezens en iconische momenten, en het voelde alsof je zélf deel uitmaakte van de tovenaarswereld. De combinatie van snelheid, storytelling en indrukwekkende effecten maakte het ongelooflijk meeslepend en wonderlijk. Voor iemand die al jaren opgroeit met de boeken en films, was dit puur kippenvel.

We gingen natuurlijk ook winkelen bij Zonko’s en Honeydukes, waar we ons tegoed deden aan magische snoepjes en gekke grapjes. Bij Ollivander’s gingen we natuurlijk ook, een moment dat bijna ceremonieel aanvoelde. En we konden het natuurlijk niet laten om een knuffelversie van Hedwig mee te nemen, die nu trots op onze schouder zit als trouwe reisgenoot.

Na Harry Potter waagden we ons aan andere werelden in het park. We maakten een nat ritje in de Jurassic Park River Adventure en werkten daarna onze zenuwen op de proef met de VelociCoaster. Die achtbaan was écht heftig — snel, intens, met scherpe bochten, meerdere launches en zelfs een moment waarop je letterlijk ondersteboven hangt. Het was een adrenalinekick van begin tot eind, en absoluut een van de meest spannende achtbanen die ik ooit gedaan heb.

In de namiddag kwamen we wat tot rust met een tweede Starbucks (het was warm, dus verkoeling was welkom) terwijl we genoten van de kleurrijke parade die voorbijtrok. Dansende personages, vrolijke muziek en confetti maakten het een feestelijk moment.

Een onverwacht schattig hoogtepunt was de meet & greet met Spongebob en Patrick. We lachten ons kapot tijdens de foto’s, en het voelde als een echt zomervakantie-moment.

De dag eindigden we met een ontspannen taco-diner, ergens net buiten het park. Moe maar voldaan, keken we terug op een dag vol hoogtepunten. Een perfecte mix van magie, spanning en plezier. Absoluut onvergetelijk.

🏎 Dag 7 – Daytona, hashbrowns en een vleugje true crime

We begonnen dag 7 zoals elke goeie dag hoort te beginnen: met een Starbucks en hashbrowns bij Denny’s. Simpel comfort food, maar exact wat we nodig hadden voor een dag vol zon, snelheid en verrassingen.

Onze roadtrip bracht ons naar Daytona International Speedway — dé plek voor racefans, en zelfs als je dat niet bent, kun je niet anders dan onder de indruk zijn. We deden een begeleide tour van het hele terrein en kregen zelfs de kans om zelf even op het parcours te staan. Je voelt gewoon de geschiedenis en het adrenalinegehalte van die plek, zelfs als de tribunes leeg zijn. Uiteraard kon een bezoekje aan de souvenirwinkel niet ontbreken — want wanneer sta je nog eens midden op een legendarisch racecircuit?

Na Daytona stopten we bij een national preserve, waar we alligators en sea turtles hebben gespot — iets wat al lang op mijn bucket list stond. Het was geweldig om die dieren in hun natuurlijke habitat te zien, een echt hoogtepunt voordat we verder gingen.

Lunch was bij Raising Cane’s, voor mij de eerste keer. Chicken fingers, frietjes en de bekende Cane’s sauce — simpel, snel, maar surprisingly lekker.

’s Avonds gingen we wat chiquer dineren bij Olive Garden. De sfeer, het donkerhouten interieur, en het typische Amerikaanse “family-style” gevoel — het deed me spontaan denken aan no body, no crime van Taylor Swift. “Este’s been losing sleep” speelde al bijna automatisch in mijn hoofd. En ja, voor wie het niet meteen doorheeft: in de song is Este opeens nergens meer te vinden, zelfs niet op haar vaste dinsdagavondplek bij — jawel — Olive Garden. Geen verdwijningen aan onze tafel gelukkig, alleen breadsticks, pasta en een portie true crime aesthetic.

🚀 Dag 8: Cape Canaveral – wafels, raketten en alligators

Dag 8 begon — waar anders — bij Waffle House. We genoten van warme wafels en knapperige hash browns, precies zoals in dat Jonas Brothers-nummer: “No matter how far we go, I want the whole world to know, I wanna go back to the Waffle House.” Een betere start voor zo’n grote dag konden we ons niet wensen.

Daarna trokken we naar het legendarische Kennedy Space Center, het kloppende hart van de Amerikaanse ruimtevaart. Vanaf het moment dat je binnenkomt, word je meegezogen in het verhaal van de mens die de sterren probeert te bereiken. Enorme raketten torenen boven je uit — sommige zo gigantisch dat je ze nauwelijks in één oogopslag kunt vatten. Alles ademt ambitie en durf.

We bezochten het Apollo/Saturn V Center, waar je letterlijk onder een gigantische Saturn V-raket staat — de krachtpatser die de eerste mensen naar de maan bracht. Het voelde bijna surrealistisch om daar te staan en te bedenken dat zo’n kolos daadwerkelijk is opgestegen, de ruimte in.

Maar het absolute hoogtepunt voor mij was het zien van Atlantis, de space shuttle die 33 missies vloog en in totaal meer dan 307 dagen in de ruimte doorbracht. Het schip hangt daar, schuin opgesteld, alsof het elk moment weer zou kunnen opstijgen. Het paviljoen errond is een indrukwekkende mix van technologie, emotie en interactie: van astronautentraining tot een simulator waarin je zelf een shuttle bestuurt. Dat maakt het bezoek niet alleen leerzaam, maar ook onvergetelijk.

Ook de interactieve tentoonstellingen over het leven van astronauten lieten indruk na. Je kon ervaren hoe het voelt om te lanceren, gewichtloos te zijn, of zelfs om aan te komen bij het International Space Station. Alles was zo tastbaar, bijna alsof je zelf op missie was.

We sloten ons bezoek af in de Rocket Garden, een openluchtmuseum vol raketten uit verschillende tijdperken. Tussen al dat staal en geschiedenis wandel je letterlijk door de evolutie van de ruimtevaart — met op de achtergrond het zicht op echte lanceerplatforms aan de horizon. Pure magie.

Na al dat technologisch geweld trokken we richting natuur: een nationaal park aan de kust. Daar hadden we eindelijk geluk met het wildlife. We spotten alligators, die roerloos in het moeras lagen te zonnen, en zelfs een paar zeeschildpadden. Die combinatie van hypermoderne technologie en ruige natuur maakt Florida zo uniek.

’s Avonds aten we bij Panda Express, waar de orange chicken en chicken egg roll zorgden voor een snelle maar heerlijke afsluiter van deze intense, wonderlijke dag.

🌴 Dag 9 – Miami heat & Mood Fabrics

Dag 9 begon met een klassieke Starbucks om de dag fris te starten — die vaste koffieroutine hoort erbij. Voor de lunch gingen we naar het Hard Rock Hotel, waar ik een fris slaatje nam om het vettige wat te compenseren. Tijdens het bezoek bewonderde ik ook de indrukwekkende kostuumdisplays van populaire artiesten die het hotel tentoonstelt — een echte eyecatcher voor wie van muziek en fashion houdt.

Na de lunch stond stoffen shoppen op het programma. We bezochten Mood Fabrics, dé stoffenhemel in Miami en bekend uit projecten zoals Project Runway. Natuurlijk kon ik het niet laten om nog een paar andere stoffenwinkels mee te pikken.

Eerlijk? Miami is voor mij misschien een acquired taste, net zoals LA. Te druk, te flashy, te veel toeristen en sooms wat sketchy. Maar de stoffenschatten maakten het toch de moeite waard.

Op de terugweg naar Fort Myers stopten we nog bij Chick-fil-A voor avondeten. Comfort food on the road, perfect om de dag af te sluiten.

⛳️ Dag 10 – Shoppen, golfen en milkshakes

Dag 10 begon zoals gewoonlijk met een Starbucks om de dag goed in gang te zetten — can’t skip the routine! Daarna trokken we erop uit om te shoppen bij TJ Maxx, want een extra valies bleek nodig te zijn om al die mooie vondsten en souvenirs mee naar huis te nemen.

Voor de lunch ging ik opnieuw voor een sandwich van Publix — die blijven gewoon fantastisch en zijn ondertussen bijna een traditie geworden.

’s Avonds stond er iets leuks gepland: Castle Golf, een charmante minigolfbaan met een middeleeuws thema. Perfect om de dag op een relaxte en gezellige manier af te sluiten.

Als kers op de taart sloten we de dag af met een heerlijke milkshake bij Cold Stone Creamery.

🎁 Dag 11 — I love you, it’s ruining my life

Dag 11 begon rustig en ontspannen, perfect om even op te laden. We besteedden de dag grotendeels aan het Tortured Poets Department-kleed, waarbij we vooral bezig waren met het aanbrengen van teksten. Met sublimatie hebben we onder andere “I love you, it’s ruining my life” erop gezet — een zinnetje uit één van Taylor’s songteksten, net zoals zij tijdens haar Eras Tour haar kleed versierde met haar eigen lyrics.

Terwijl we aan het werk waren, draaiden de Harry Potter-films Goblet of Fire, Order of the Phoenix en Half-Blood Prince op de achtergrond — wat de sfeer extra magisch maakte. Ook Finding Nemo en Cars zorgden voor vrolijke geluiden en gezellige afleiding. Het was de ideale mix van creativiteit en ontspanning: geconcentreerd werken, terwijl bekende verhalen zachtjes meedraaiden.

Een dag zonder uitstapjes, maar met veel voldoening en gezelligheid in huis.

👗 Dag 12 – Chilldag & naaiwerk

Het plan was simpel: even snel ijskoffie halen en dan terug naar huis voor een rustige dag vol stof, draad en Taylor Swift op de achtergrond. Maar zoals dat vaak gaat, liep die ene stop al snel uit op een spontane, goedgevulde dag.

Na het halen van onze koffie besloten we meteen onze postkaartjes op te sturen — een klein maar fijn taakje. Daarna gingen we nog even langs bij Michael’s, gewoon om wat rond te snuisteren. Er was niets dat we écht nodig hadden, maar het was leuk om door de rekken te dwalen en ideeën op te doen. Vervolgens stopten we bij JoAnn’s voor een allerlaatste blik op linten, stof en fournituren — je weet maar nooit wat je over het hoofd hebt gezien.

Bij Nothing Bundt Cakes koos ik voor de carrot cake: heerlijk smeuïg en perfect kruidig, echt een traktatie. Daarna gingen we nog naar World Market, waar we onverwacht een doosje Harry Potter-thee vonden én een taco-vormige tape dispenser die ons hardop deed lachen — veel te grappig om te laten liggen. We namen ook nog wat souvenirs en cadeautjes mee voor thuis.

Tegen de middag keerden we dan toch huiswaarts, waar onze geplande pyjamadag eindelijk begon. We werkten verder aan het Tortured Poets Department-kleed: borduren, spelden, opnieuw lostornen (dat hoort erbij), en vooral veel lachen. Ondertussen draaide folklore op repeat, met oude Taylor Swift-interviews als achtergrondgeluid — het gaf alles een fijne, nostalgische sfeer.

Toen de avond viel, zat het corset eindelijk goed, viel de stof zoals we wilden, en voelde het alsof het kleed écht vorm begon te krijgen. Geen grote uitstap, geen spectaculaire foto’s — maar wel een dag vol onverwachte omwegen, gezelligheid en dat warme gevoel van gewoon zijn waar je wil zijn.

🏖️ Dag 13 – Sanibel Island & surf vibes

Op dag 13 begon de dag met een vertrouwde Starbucks frappuccino en een fancy ontbijt met avocado toast en hash browns — even genieten van die laatste dagen in stijl. Daarna deden we nog één keer een Target-run, want ja, je weet nooit wanneer je nog iets “nodig” hebt.
In de namiddag trokken we naar Bowman’s Beach op Sanibel Island voor zon, zee en… windsurfen! De vader van mijn vriendin leerde me de basics en ik kon zelfs rechtop blijven staan op het bord — major win!
Sanibel zelf was prachtig, maar de hurricane damage was nog zichtbaar, net als op veel plekken in Fort Myers. ’s Avonds sloten we gezellig af met een etentje met Kenzi’s familie. Daarna was het tijd om valiezen te pakken, want de volgende dag vlogen we alweer naar huis.

🎬 Dag 14 – Pup cups & Goodbye

Laatste dag in Florida. De ochtend begon met Starbucks — zoals het hoort — maar deze keer in gezelschap van de hondjes van mijn vriendin. Zij kregen een pup cup en zagen er bijzonder tevreden uit met hun slagroom-snorren.
Daarna was het tijd om richting luchthaven te gaan. Gelukkig was de bagage net onder de limiet (oef!) en kon alles netjes mee.
Op de luchthaven van Washington DC kregen we nog een extra dosis spanning: vertraging door een storm. Uiteindelijk vertrokken we met anderhalf uur vertraging richting Brussel. Rond 8u30 ’s ochtends landde ik weer op Belgische bodem. Moe maar voldaan, en met een hoofd vol herinneringen. Tijd om naar huis te gaan.

🌅 Tot snel, Amerika

Elke reis naar de VS is anders, maar telkens opnieuw voelt het een beetje als thuiskomen. Van spontane Taylor Swift-shoots tot zotte shoppingdagen, van butterbeer in Hogsmeade tot milkshakes bij zonsondergang — het zijn de kleine momenten die het groots maken.
En hoewel het afscheid altijd even steekt, weet ik dat het niet voor lang is. In oktober vertrek ik opnieuw richting Amerika voor een maand: op het programma staan Chicago, Indiana, Kentucky, Nashville en een stukje Westkust.
Tot dan blijft deze blog een herinnering aan vriendschap, fun, stof (veel stof!), koffie, chaos, rust, en een vleugje magie.

💫 PS: Voor wie benieuwd is — ja, ik heb op mijn valiezen gezeten om alles dicht te krijgen. Priorities: stoffenwinkels, souvenirs en een overdosis Target-deals.