In Alle Staten

The Road to Taylor Swift Pt. IV (Roadtrip)

Dag 1

Here we go! De valiezen zijn ingepakt en we zijn helemaal klaar om te vertrekken naar de VS voor Taylor Swift en Paramore! On-ge-lo-fe-lijk! We gaan dit echt doen! De eerste vlucht is om 6u ’s ochtends in Brussel naar Amsterdam. Dan is het 5u wachten tot de volgende vlucht naar Vegas. Niet ideaal maar als ik denk waarvoor we het doen, dan ben ik dat al snel vergeten!

Eenmaal aangekomen in Vegas geraken we al snel door security. Mijn upgrade voor een Ford Mustang was ook al meteen in orde! Dan nog snel iets eten en in ons bed kruipen want morgen is DE grote dag: Taylor Swift en Paramore live in het State Farm Stadium in Glendale, Arizona.

Eten: In-N-Out
Slapen: Travelodge by Wyndham

Dag 2

Na een stevig ontbijt (American pancakes én eitjes met hash browns) vertrekken we richting Glendale. Een rit van zo’n 5 uur. Onderweg stoppen we nog even bij de Walmart want de stadiums in de VS hebben een heel strenge bag policy. We mogen alleen maar transparante tasjes meenemen naar binnen dus die moesten we nog even kopen onderweg. De weg naar Glendale was lang maar onderweg kwamen we verschillende Swiftie auto’s tegen met leuke Taylor gerelateerde opschriften. We waren dus zeker niet de enige onderweg naar Glendale – of liever – Swift City. De burgemeester van Glendale heeft namelijk ter ere van opening night van The Eras Tour in Glendale, de stad even ‘Swift City’ genoemd. Onderweg kwamen we ook van die variable borden tegen op de freeway waarop stond: “Cut off? Don’t get bad blood. Shake it off.” We waren echt al helemaal in de stemming. Bij het inchecken in het hotel waren er ook al tientallen Swifties aangekomen in hun outfits. Allemaal super exciting dus! Outfits: check! Make-up: check! Time to go! We namen een Uber richting het stadium en hét moment kwam nu echt dichterbij. Duizenden Swifties stroomden toe in de meest creatieve outfits die vooral uit glitter bestonden. Ik voelde mij al helemaal thuis! De eerste opening act was GAYLE en dan was het tijd voor Paramore! De sfeer zat er al behoorlijk in en wij waren natuurlijk super excited voor Paramore. De setlist was ook een droom. Tussen Paramore en Taylor hadden we 25 minuten de tijd om iets te halen om te eten en dan was hét moment er. De reden waarom we helemaal naar de VS vlogen. De countdown begint, ‘Applause’ van Lady Gaga speelt, de lichten doven en we horen de eerste noten van de intro van The Eras Tour. 70 000 mensen zitten in het stadium de longen uit hun lijf te roepen want Taylor Swift kan op ieder moment op het podium verschijnen. Ik kan dat gevoel echt met niets anders vergelijken. Het is allemaal zo groots en zo ongelofelijk om daar echt in dat stadium te zitten dat het eigenlijk bijna niet te geloven is. En dan horen we haar! “It’s been a long time coming.” En daar is ze dan! Ik roep mee met de 70 000 andere mensen in het stadium want sinds het opening night is, weer niemand echt wat we kunnen verwachten. Het is allemaal één grote verrassing. Het concert zou uiteindelijk 3u15 duren en bestaat uit 44 liedjes! Er is de vaste setlist en elke avond zal er een speciale surprise song worden gespeeld. Helemaal overdonderd en vol ongeloof zingen we mee met ieder liedje tot op het allerlaatste! Na het concert moesten we nog 3u wachten op een Uber want blijkbaar hadden veel mensen hetzelfde idee als wij. Gelukkig kon niets onze avond nog verpesten. Morgen doen we het opnieuw!

(Hieronder kan je een uitgebreid verslag vinden over het concert zelf).

Ontbijt: Denny’s
Eten: Pizza in State Farm Stadium
Slapen: Premier Inns Tolleson

Dag 3

Vandaag hadden we plannen om naar Goldfield Ghost Town te rijden maar deze plannen vielen een beetje in het water door een lekke band. Na een uur geprobeerd te hebben het autoverhuurbedrijf te contacteren heb ik maar de touwtjes in eigen handen genomen. Als bij wonder was er op amper 100 meter van waar de auto stond een bandenherstelwinkel. Aan amper 5km/h ben ik naar naartoe gereden om te kijken wat er aan de hand was. Bleek dat er een schroef in de band zat. Gelukkig kon deze tijdelijk gerepareerd worden. Die mensen hadden mij verzekerd dat ik nog lang zo kon rondrijden maar ik heb uiteindelijk het zekere voor het onzekere genomen de auto omgewisseld in de luchthaven van Phoenix. Een paar uur later hadden we dan een nieuwe auto gekregen (helaas geen Mustang meer) en konden we onze dag verder zetten. Er was geen tijd meer om naar de Ghost Town te rijden dus zijn we vlakbij naar een shoppingcenter geweest. Daar hebben we wat gewinkeld en gegeten en dan was het tijd voor concert nummer 2! Deze keer zijn we met de auto gegaan zodat we niet weer zolang op een Uber moesten wachten. Voor opening night hadden we plaatsen in de hoogste section van het stadium. Dat is fijn om een heel goed overzicht op alles te hebben maar dat is natuurlijk best wel ver van alles. Op night 2 hadden we middenplein zitjes. Veel dichter bij het spektakel dus maar het nadeel daaraan is dat je de mooie visuals op het podium niet echt meer ziet. Alle plaatsen hebben dus hun voor- en nadelen en ik ben ontzettend blij dat we beiden hebben kunnen meemaken. Wat een ervaring allemaal!

Ontbijt: Denny’s
Eten: Noodles in Arizona Mall
Slapen: Premier Inns Tolleson

Dag 4

Nu we onze 2 eerste concerten achter de rug hebben, is het tijd voor de echte roadtrip. Van Swift City naar onze eerste stop in Palm Springs zijn we toch weer 4 uur onderweg. We maken nog even een tussenstop op het race circuit van Chuckwalla maar door het slechte weer is daar helaas niet veel te zien. Dan maar een Starbucks frappuccino halen en verder rijden. Eenmaal in Palm Springs aangekomen hebben we even tijd om te bekomen van de eerste paar dagen. Palm Springs is een populaire getaway bij LA locals vanwege de rust en het klimaat. Voor mij is dit het 3^e bezoek aan Palm Springs en ondertussen is het wel fijn om mijn vaste eetadresjes te hebben en hier en daar eens te gaan winkelen.

Ontbijt: Denny’s
Eten: Pomme Frite
Slapen: Motel 6

Dag 5

Dag 5 begon met een leuk telefoontje van StuBru. Een paar maanden geleden met het hele Ticketmaster fiasco mocht ik al eens op de radio komen vertellen hoe het was om tickets te bemachtigen voor de shows. Deze keer wou StuBru weten hoe de eerste 2 shows waren geweest en hoe het was om daar live bij te zijn. Helaas was de connectie niet super goed dus ik heb niet zoveel kunnen vertellen maar het is super leuk om op de radio over mijn favoriete hobby te kunnen praten!

Na het telefoontje zetten we onze weg verder naar Joshua Tree National Park. Het park heeft zijn naam te danken aan de Joshua Trees die er groeien maar verder kun je er prachtige wandelingen maken, zijn er cactussen te zien en kan zijn er nog eens speciale rotsformaties, waaronder “Skull Rock.” Het is een prachtig park en zeker de moeite waard om eens te bezoeken wanneer je in de buurt bent.

Na Joshua Tree National Park rijden we door naar Los Angeles. Ik had mij aan eindeloze files verwacht maar het was verbazend rustig in vergelijking met voorgaande jaren. In LA duurt het vaak een uur voordat je ook maar ergens geraakt door de drukte. Dit was gelukkig niet het geval deze keer. Waarschijnlijk had het super slechte weer daar ook iets mee te maken. We verbleven in het Beverly Laurel hotel in hartje LA. Een hotel dat echt op mijn lijf geschreven staat want echt alles op onze kamer was in mijn favoriete kleur turquoise.

’s Avonds zijn we nog wat gaan winkelen en gaan eten in The Grove. Daar heb je onder andere een Barnes & Noble en een bezoekje kan toch niet ontbreken wanneer je in de VS bent. Van vinylplaten tot tacokookboeken, ik heb het er al allemaal gekocht.

Ontbijt: Sam’s Place
Eten: The Cheesecake Factory
Slapen: Beverly Laurel

Dag 6

Onze volgende dag begon in de gietende regen. Ik heb al eens regen meegemaakt in LA maar nu was het echt met bakken uit de lucht aan het vallen. Sommige uitstapjes vielen dus letterlijk in het water. Toch hebben we nog een paar fijne dingen kunnen doen zoals Hollywood Boulevard. Mijn favoriete jeugdband de Jonas Brothers heeft daar onlangs een ster gekregen op de Walk of Fame en uiteraard moest ik daar een foto mee nemen. De ster was toevallig gelegen aan een kantoor van Live Nation. Na het hele Ticketmaster fiasco had ik heel veel zin om daar even binnen te stappen en mijn zegje te doen maar ik heb me maar ingegehouden!

Een beetje verder in Beverly Hills vind je de beroemde straat Rodeo Drive. Ik durf geen enkele winkel binnengaan want de straat bestaat voornamelijk uit designer winkels en roze en gele Rolls Royce’s (en andere absurd dure auto’s).

Tegen dat we bij Santa Monica Pier waren, begon het alweer te regenen. Na een snelle foto bij de Route 66 sign, zijn we nog even gaan winkelen in de Urban Outfitters op Melrose Avenue. Wanneer het donker was, zijn we nog even naar mijn favoriete plaats gereden in LA, namelijk Griffith Observatory. Ondanks de regen, had je toch nog een goed uitzicht op Downtown LA. Het is eens iets anders! Hopelijk is het de volgende keer toch nog iets beter weer!

Ontbijt: Swingers
Eten: Meat Love Korean BBQ
Slapen: Beverly Laurel

Dag 7

Het is tijd om het super regenachtige LA te verlaten en in te ruilen voor zonnigere oorden. Onderweg naar Ridgecrest stoppen we nog even bij Willow Springs Raceway. Een paar jaar geleden konden we daar met onze Mustang een paar tourtjes op het circuit rijden maar helaas was het door het slechte weer ook gesloten. Volgende keer dan maar! Onderweg naar Ridgecrest kom je ook nog een airplane graveyard tegen. Alle oude vliegtuigen worden daar eigenlijk gedumpt en zo staan er honderden die je in de verte kan zien. Nabij Ridgecrest zijn we nog Randsburg Ghost Town gaan bezoeken maar dit was behoorlijk creepy omdat er eigenlijk niemand anders in de omgeving was. Om het allemaal goed te maken, ben ik taco’s gaan eten bij een foodtrailer die in Ridgecrest staat. Ze waren fenomenaal lekker!

Ontbijt: Griddle Cafe
Eten: Tacos el Gordito foodtruck
Slapen: Super 8 by Wyndham

Dag 8

De volgende dag was de regen gelukkig weggetrokken en konden we in een stralende zon richting Death Valley vertrekken. We rijden via Trona, een stadje dat eigenlijk zo goed als verlaten is. Een paar jaar geleden woonden daar nog rond de 1900 mensen maar door een paar recente aardbevingen was er zodanig veel schade dat de mensen vertrokken zijn in plaats van alles te herstellen. De schade was te groot en er was geen werk meer. De meeste mensen trokken naar het nabijgelegen Ridgecrest. De weg van Ridgecrest naar ons hotel is vooral lang en verlaten maar prachtig. Die typische lange banen zonder einde die zo typerend zijn voor de Westkust van Amerika, dat zijn de banen die je grotendeels tegenkomt. Er is zo weinig verkeer dat je gewoon in het midden van de baan foto’s kan nemen. Tijdens vorige bezoeken aan Death Valley was het doorgaans tussen de 35 en 43 graden en dus zo goed als onmogelijk om lang uit de auto met airco te stappen voor een wandeling. Deze keer was het maar rond de 20 graden dus ik heb er echt van geprofiteerd om bepaalde plaatsen te voet te verkennen en niet alles met de auto te doen. Zo ben ik deze keer verder dan 5 meter geraakt bij Badwater Basin. Dat is een zoutvlakte in Death Valley en het laagst gelegen deel van Noord-Amerika. Onze volgende stops zijn Artist’s Drive and Zabriskie Point. Daar moet je een stukje naar boven wandelen en dat lukte nu perfect in 20 graden.

Death Valley laten we achter ons en we rijden verder naar Rhyolite, nog een Ghost Town vlakbij Death Valley. Een leuk weetje: in Rhyolite staan een aantal spookachtige standbeelden die ontworpen zijn door een Antwerpse kunstenaar. In de buurt van Death Valley ligt ook het beruchte Area 51. Niemand weet echt wat er daar gebeurt maar ze hebben er een Area 51 Alien Center gebouwd (een tankstation en souvenirwinkeltje vol met Alien spulletjes).

Ontbijt: Denny’s
Eten: Jack’s Café (Longstreet Inn)
Slapen: Longstreet Inn & Casino

Dag 9

De allerlaatste dagen breken aan! Er staan nog 2 concerten op het programma en nog een paar uitstapjes in en rond Las Vegas. Op ongeveer 45 minuten van Las Vegas ligt de Hoover Dam. Ik was er zelf nog nooit geweest maar het is echt wel ongelofelijk indrukwekkend. De dam is 221 meter hoog en op 1 na de hoogste dam in de VS. Achter de dam bevindt zich Lake Mead wat dan weer het grootste kunstmatige meer van de VS is. Groot, groter, grootst dus. Helemaal op z’n Amerikaans!

Onderweg terug naar Las Vegas kwamen we weer variabele Taylor-gerelateerde borden tegen: “It’s a speed limit, not a suggestion, don’t shake it off.” Al snel was ik weer helemaal in een Taylor Swift mood. Na nog wat de strip af te wandelen en nog iets te eten was het weer zover. Outfit: check! Make-up: check! Let’s go! Deze keer kon ik te voet naar het stadium. Dit was op zo’n 15 minuten wandelen van ons hotel. We verbleven in de Luxor en je kon eigenlijk via het Mandalay Bay hotel ernaast een stuk langs binnen stappen. Eenmaal in Mandalay Bay, waren er bordjes die de richting van het stadium aanwezen. De straat van Mandalay Bay naar het stadium was ook helemaal afgesloten. Opnieuw kwam ik terecht in een stroom van duizenden Swifties, allemaal met 1 doel: Taylor Swift live zien! Eerst nog wat merch kopen voordat het concert begint en dan kan het feestje weer van start gaan! Ondertussen is dit de 3^e keer en ik ben het nog geen enkel moment beu geweest. Met de merch in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht kan ik terug naar het hotel stappen, klaar voor onze laatste volle dag in de VS en met nog een allerlaatste concert op de planning.

Ontbijt: Jack’s Café (Longstreet Inn)
Eten: Beer Park
Slapen: Luxor

Dag 10

Onze allerlaatste dag gaat van start! Voor de laastste dag heb ik beslist om gewoon nog wat over de Strip te wandelen en een aantal hotels en casino’s te bezoeken. Zo zijn we nog de Excalibur binnengeweest, de Venetian wat een replica van Venetië is. De Ceasar’s Palace en als allerlaatste de Fashion Mall. Een kleine anekdote: 6 jaar geleden ging ik voor de eerste keer alleen naar de VS voor een maand. Toen bezocht ik ook Las Vegas en kwam ik voor de eerste keer in de Fashion Mall. ‘Look What You Made Me Do’ van Taylor Swift was toen net uitgekomen en speelde echt overal, waaronder binnen en buiten de Fashion Mall in Vegas. Ik vind het super cool om 6 jaar later in Vegas dat nummer live te horen. Full circle!

Na een stevige wandeling van 30 000 stappen, is het tijd om iets te eten en klaar te maken voor het allerlaatste concert. Nog een laatste keer meezingen- en dansen met Taylor Swift. De reden waarom we speciaal naar Amerika afzakten. Zot? Maybe. Leuk? Definitely!

Ontbijt: Pyramid Café (Luxor)
Eten: Metro Pizza
Slapen: Luxor

Dag 11

Onze reis zit erop! Nog een laatste keer avocado toast eten in Mandalay Bay en de terugreis kan beginnen. We zijn 10 dagen weggeweest en die zijn echt voorbij gevlogen! 4 concerten die elk 3u15m duren op 10 dagen is dan ook behoorlijk pittig maar ik heb er geen enkel moment spijt van gehad! Ik heb dan ook al mijn favoriete dingen kunnen combineren: concerten, Paramore, Taylor Swift en de Westkust van Amerika. Om het in de woorden van Taylor te zeggen: “I don’t know how it gets better than this.”

Ontbijt: Citizen Kitchen (Mandalay Bay)

The Road to Taylor Swift Pt. V (The Eras Tour)

SETLIST

Paramore time! Zij zijn een grote reden waarom we specifiek voor de eerste 2 shows van The Eras Tour hebben gekozen. Paramore én Taylor Swift? Yes, please! Ik heb Paramore rond 2007 leren kennen met ‘Misery Business’ en doorheen de jaren en album releases altijd fan gebleven. Front zangeres Hayley Williams vertelde trouwens een leuke anekdote over Taylor. Jaren geleden tijdens een award show, kwamen Hayley en Taylor haar mama mekaar tegen backstage. Taylor’s mama was blij dat er nog iemand in Nashville was die even oud was en hetzelfde deed als haar dochter dus ze gaf Hayley Taylor’s nummer. Hayley heeft daar toen niets mee gedaan tot het 2009 VMA incident. Ze stuurde Taylor een berichtje dat dat niet oké was en ze dit niet verdiende. A new friendship was born.

De set was kort maar krachtig en mijn avond kon niet meer stuk nadat ‘Decode’ werd gespeeld! Mijn Paramore live-teller staat nu op 4 waarvan 3x in de VS. What a life!

Paramore

This Is Why
Hard Times
That’s What You Get
Decode
The Only Exception
Still Into You
Rose-Colored Boy
Misery Business
Ain’t It Fun

Taylor Swift

Glendale Night 1

Intro

LOVER

De countdown begint, de lichten gaan uit en het concert kan beginnen! Er komen een aantal dansers op het podium met een soort gigantische bloemblaadjes. Wanneer ze naar het ‘diamond’ gedeelte van het podium gaan, komt Taylor Swift van onder het podium uit tevoorschijn! Nu kan het echt beginnen! 70 000 mensen schreeuwen de longen uit hun lijf, uit excitement maar zingen ook mee met de eerste noten van ‘Miss Americana & the Heartbreak Prince.’ “It’s you and me, that’s my whole world, they whisper in the hallway: ‘she”s a bad, bad girl!’”

Niet te geloven dat Taylor Swift echt op een paar meter van ons staat! Een droom die uitkomt!

Voor het ‘Lover’ gedeelte van het concert draagt ze een bodysuit in pastelkleuren (doet mij denken aan een suikerspin). De bodysuit werd ontworpen door Versace en de schoenen zijn Louboutin. I love it! Wat een intro!

Van ‘Miss Americana’ naar ‘Cruel Summer’, waar heel het stadium meeroept: “I LOVE YOU, AIN’T THAT THE WORST THING YOU EVER HEARD?!”

Voor ‘The Man’ draagt ze een gelijkaardige kleur blazer over de bodysuit en voor ‘Lover’ haalt ze haar rooskleurige gitaar naar boven.

Miss Americana & the Heartbreak Prince
Cruel Summer
The Man
You Need to Calm Down
Lover
The Archer

FEARLESS

Met een Roberto Cavalli custom made kleedje in goudkleur en fransjes, gaan we terug naar de ‘Fearless’– era, ook wel een beetje haar doorbraak era. Ze begint dan ook met de titletrack ‘Fearless.’ “I don’t know how it gets better than this.” Me neither, Taylor, me neither.

“Let’s go back to high school!” met You Belong With Me! De vibe in het stadium is echt unreal.

Met ‘Love Story’ zijn we aan het einde van de ‘Fearless’-era maar niet zonder het gekende hartje met de handen in de lucht, hét handelsmerk van de’ Fearless’-era toen ze tourde met dat album. Zo fijn dat ze die oude aspecten terughaalt naar deze tour.

7. Fearless
8. You Belong With Me
9. Love Story

EVERMORE

‘Evermore’ is het zusteralbum van Folklore maar ook het album waar op het internet veel mee gelachten wordt. De theorie is dat dit het minst geliefde album van Taylor is omdat er nooit veel merch is uitgebracht en omdat het album op zich weinig promotie heeft gekregen. TayTay heeft deze theorie ontkracht in Glendale. She loves Evermore! En dat is duidelijk wanneer ze maar liefst 5 nummers speelt. ‘Willow’ had ik verwacht maar de rest was een total surprise! ‘’tis the damn season’ is het soort nummer dat je speelt op een regenachtige herfstdag (eigenlijk heel het album maar dit liedje des te meer). Ik ben zó blji dat dit nummer op de setlist werd gezet. ‘Willow’ was super indrukwekkend met lichtballen die de dansers vasthielden. Voor ‘Evermore’ -era werden er ook dennenbomen op het podium gezet wat de sfeer er helemaal inbracht.

Marjorie, vernoemd naar haar grootmoeder die operazangeres was – was een emotioneel pareltje. Een kleine anekdote over dit nummer: een hele tijd geleden heeft de mama van Taylor een vinylplaat teruggevonden waarop Marjorie zong. Een stukje daarvan hebben ze in het liedje verwerkt en dit weergalmde zo prachting in dit stadium.

Over ‘champagne problems’ zou ik een boek kunnen schrijven maar ik ben vooral blij dat we met z’n allen “WHAT A SHAME SHE’S FUCKED IN THE HEAD” konden roepen. Voor dit nummer werden de dennenbomen ingeruild voor een mosbedekte vleugelpiano. Prach-tig!

Voor ‘tolerate it’ werd er een klein toneeltje opgevoerd. Er werd een tafel met 2 stoelen op het podium gezet. TayTay dekt de tafel. Na een minuutje komt er een acteur aan het ene uiteinde van de tafel zitten en Taylor zingt het liedje terwijl de acteur daar apathisch zit. Halverwege gooit ze het tafelkleed, borden en glazen op de grond en kruipt ze op een tafel. De lyrics erbij

maken het één van de most heartbreaking voorstelling die ik ooit zag.

“I wait by the door like I’m just a kid
Use my best colors for your portrait
Lay the table with the fancy shit
And watch you tolerate it”

10. ‘tis the damn season
11. willow
12. marjorie
13. champagne problems
14. tolerate it

reputation

‘Reputation’ time, mijn favoriete era! Na een hele tijd uit de spotlights geweest te zijn, kwam Taylor in 2017 met het album ‘Reputation.’ ‘…Ready for it?’ was de beginsong voor de reputation Stadium tour dus het is dan ook super toepasselijjk dat ze deze era ermee begint. ‘Reputation’ stond ook in het teken van slangen, een soort lash-out naar een bekend celebrity koppel die haar destijds in een slecht daglicht brachten. Het stadium ging dan ook uit zijn dak toen de intro begon met ‘ssssss’ van een slang. Fan favorite ‘Delicate’ kon natuurlijk ook niet ontbreken. Met z’n allen “1, 2, 3, let’s go bitch” roepen is really something else.

Er waren 2 nummers waar ik echt op hoopte en dat is het godsgeschenk dat ‘Don’t Blame Me’ heet en ‘Look What You Made Me Do.’ Een kleine anekdote: 6 jaar geleden ging ik voor de eerste keer alleen naar de VS voor een maand. Toen bezocht ik ook Las Vegas en kwam ik voor de eerste keer in de Fashion Mall. ‘Look What You Made Me Do’ van Taylor Swift was toen net uitgekomen en speelde echt overal, waaronder binnen en buiten de Fashion Mall in Vegas. Ik vind het super cool om 6 jaar later in Vegas dat nummer live te horen. Full circle!

Costume time! Voor reputation werd gekozen voor een asymmetrisch, zwarte bodysuit. De zwarte, rode en diamanten pailletten in de vorm van een slang maken het plaatje helemaal af! Dit werd ook ontworpen door Roberto Cavalli.

15. …Ready for it?
16. Delicate
17. Don’t Blame Me
18. Look What You Made Me Do

Speak Now

De setlist bevat 44 nummers dus we mogen zeker niet klagen maar voor ‘Speak Now’ stond er maar 1 nummer op de setlist, namelijk het sprookjesachtige ‘Enchanted.’ Tussen de 4 concerten werd er afgewisseld tussen 2 heel gelijkaardige ‘ball gowns.’ De eerste was een licht roze Nicole Felicia ontwerp met honderden pailletten/glitters die erop genaaid werden. Voor versie 2 van het kleedje is de kleur meer peach roze. Het werd ontworpen door Zuhair Murad en bevat ook honderden diamantjes maar deze werden in rechte lijnen erop genaaid. Beide kleedjes geven echt sprookjesprinsessen vibes af.

19. Enchanted

Red

‘Red’ werd geïntroduceerd met een musical box, met onder andere nummers zoals ‘State of Grace,’ Everything Has Changed’ en ‘Red.’ ‘Red’ is ook 1 van de 2 heruitgebrachte albums van Taylor (naast Fearless) en daar werden 4 nummers uit gespeeld. ‘Red’ werd geschreven toen Taylor 22 was, dus het is fijn dat ze terug naar die tijd gaat en de era begint met het nummer ’22.’ Ook voor deze era werden er doorheen de concerten verschillende outfits gebruikt die ook terugkomen in de oorspronkelijke era van 10 jaar geleden. Het eerste t-shirt is met het opschrift ‘A lot going on at the moment’ en het tweede is met ‘Who’s Taylor Swift anyway? Ew.’ De zwarte fedora hat kon uiteraard niet ontbreken. Halverwege de era wordt het duidelijk dat ze onder de t-shirt geen short aan had zoals het leek maar een ombre rood en zwarte bodysuit. Dé grote vraag voor mij was voor deze era of ze ‘All Too Well 10 minute version’ ging spelen. Dit nummer was oorspronkelijk 10 minuten lang maar was 10 jaar uitgekomen in een verkorte 5-minuten versie. Doorheen de jaren werd het duidelijk dat er een langere versie bestond en nadat de fans jarenlang naar die versie vroegen, werd deze bij de re-recording effectief uitgebracht. Het liedje sloeg in als een bom en mensen die voorheen geen Taylor fan waren, waren dit nu wel. Het is dan ook een absoluut meesterwerk die ze dus voor de volle 10 minuten heeft gespeeld. Ik was gelukkig! Voor deze versie droeg ze nu boven haar bodysuit een soort rood en zwarte ombre cape, ook met veel glitters. Dit doet mij denken aan de ‘reputation’ tour, waar ze dit ook regelmatig droeg.

20. Red – Intro
(Contains elements of “State of Grace”, “Everything Has Changed” and Red)
21. 22
22. We Are Never Ever Getting Back Together
23. I Knew You Were Trouble
24. All Too Well (10 Minute Version)

folklore

‘folklore’ kreeg maar liefst 8 nummers (‘seven’ werd niet gezongen maar gesproken) waarvan mijn favoriet ‘august.’ Ook ‘the last great American dynasty’ zat erbij. Dit nummer werd geschreven gebaseerd op Rebekah Harkness, een rijke dame en de vorige eigenares van de ‘Holiday House’ in Rhode Island. Ondertussen is Taylor eigendom van dit huis, zoals ze ook zingt: “…and then it was bought by me.”

Voor ‘folklore’ werd gekozen voor 3 verschillende maar heel gelijkende kleedjes in 3 verschillende kleuren: een mauve, chiffon kleedje met bohemian elementen, ontworpen door Alberta Farretti. Het tweede kleedje komt van dezelfde ontwerpster en heeft een crème kleur. Het kleedje heeft ook wat cape-elementen en is heel groots en past helemaal bij het folklore concept. Het laatste kleedje is een meer oud roze kleur en heeft meer kant. In mijn hoofd past dit helemaal bij het nummer ‘betty.’ Het leuke aan folklore is dat dit een album is dat niet gebaseerd is op Taylor’s leven zoals alle voorgaand albums maar voor dit album heeft ze personages gecreëerd en is erin geslaagd om van folklore een heel samenhangend verhaal te maken. Voor de folklore era heeft ze als podium design een gezellige cabin meegenomen waar ze zowel bovenop als binnen zingt. Het hele plaatje klopt gewoon. Tijdens folklore was het ook tijd om even neer te zitten. De jetlag was nog niet helemaal uitgewerkt en na 2u dansen, springen en zingen kon ik wel even een pauze gebruiken.

25. seven
26. invisible string
27. betty
28. the last great American dynasty
29. august
30. illicit affairs
31. my tears ricochet
32. cardigan

1989

“I’m Taylor Swift and I was born in 1989!” Ook dit album kreeg 5 nummers en na het rustige ‘folklore’ was het weer tijd om recht te staan en te dansen! Misschien is dit wel het meest dansbare album dat TayTay tot nu toe gemaakt heeft en de vibe was echt helemaal on point! Voor deze era werd het hele podium van begin tot einde gebruikt maar ik ben toch heel hard fan van het beweegbare gedeelte op de diamond stage. Ook voor deze era zijn er 2 outfits. De outfits zijn zo goed als hetzelfde, alleen is er een roze en een groene versie. Voor ‘1989’ draagt ze een crop top met franjes en een kort rokje met bijpassende Louboutin schoenen. De outfit is van Roberto Cavalli. Op het einde van deze era speelt ze ‘Bad Blood’ waar er vlammen uit het podium komen. Ongeacht waar in het stadium je zit, wees maar zeker dat je de vlammen voelt.

33. Style
34. Blank Space
35. Shake It Off
36. Wildest Dreams
37. Bad Blood

Surprise Song

Omdat deze show zo’n grote productie is, is het onmogelijk om iedere avond een andere setlist ineen te steken. Toch zal er iedere avond 1 akoestisch nummer gespeeld worden die niet op de gewone setlist staat en er zal ook geen enkel nummer hetzelfde zijn. In Glendale night 1 kregen we ‘mirrorball’ uit ‘folklore’. Naast ‘august’ is dit zeker één van mijn favoriete nummers van dit album dus mijn avond was uiteraard helemaal geslaagd. Hiervoor droeg ze een bordeaux kleedje in de stijl van ‘folklore’ bovenop de outfit van ‘1989.’ Slimme keuze aangezien ze toch wel een heel aantal costume changes doet doorheen de show.

38. Mirrorball

Taylor Swift (Debut)

Taylor Swift bracht haar debuutplaat ‘Taylor Swift’ uit op 16-jarige leeftijd. Nu zoveel jaar later, ben ik nog steeds ongelofelijk grote fan van dat album. Nummers zoals ‘Picture To Burn’ en Should’ve Said No’ zijn voor mij absolute Taylor klassiekers. Desondanks kregen we deze nummers niet te horen en werd er voor debuut gekozen voor ‘Tim McGraw’ als enige nummer uit dat album. ‘Tim McGraw’ is één van de eerste nummers die ik van TayTay leerde kennen dus ik was super blij met deze keuze. Dit nummer werd akoestisch op een buffetpiano gespeeld waar bloemetjes op geschilderd waren.

39. Tim McGraw

Midnights

‘Midnights!’ Taylor’s meest recente album dus het is dan ook symbolisch om dit als laatste era te performen op het concert. Voor ‘Lavender Haze’ droeg ze een beige (turquoise op night 2) glitterkleedje met een paarse fluffy jas, net zoals in de music video. Vanaf ‘Midnight Rain’ had ze een blauwe (paars op night 2) glitter bodysuit aan ontworpen door Oscar de la Renta. I looooove it! ‘Midnights’ kreeg ook 7 nummers en met ‘Karma’ eindigen we een meer dan 3 uur durende show met confetti. What a night! Eigenlijk was dit geen concert maar een 3 uur durend Taylor Swift festival. Voor mij persoonlijk zal niets dit nog kunnen evenaren. Of ik nog een tripje naar LA aan het plannen ben voor de laatste 2 shows van de Amerikaanse tour? Maybe! Keep you posted!

40. Lavender Haze
41. Anti-Hero
42. Midnight Rain
43. Vigilante Shit
44. Bejeweled
45. Mastermind
46. Karma

GLENDALE NIGHT 2 Surprise Songs

this is me trying (folklore)

Naast favoriete nummers mogen er ook wel eens minst favoriete nummers zijn. ‘this is me trying’ is een mooi nummer maar is niet mijn favoriet van ‘folklore.’

2. State of Grace (Red)

Als tweede surprise song voor de avond kregen we ‘State of Grace.’ Als ik me niet vergis, is het heel lang geleden dat dit nog werd live gespeeld dus hier was ik ongelofelijk blij mee!

LAS VEGAS NIGHT 1 Surprise Songs

Our Song (Taylor Swift)

Dan toch nog een liedje uit het debuut album! ‘Our Song’ schreef Taylor voor haar ‘9th grade talent show’ om dan Jaren later voor een uitverkocht stadium van 70 000 mensen te spelen.

2. Snow On The Beach (Midnights)

Ik ga het niet ontkennen. Toen Taylor bezig was met ‘Snow On The Beach’ aan te kondigen ik had door over welk nummer ze het had, hoopte ik stiekem dat Lana Del Rey de special guest ging zijn. Ik was duidelijk niet de enige die dit dacht want al snel zei TayTay dat Lana ze niet was en we moesten er niet op hopen. “I wouldn’t lie to you, she’s not gonna come out.’ Jammer maar toch kregen we een prachtige versie van dit nummer op piano.

LAS VEGAS NIGHT 2 Surprise Songs

cowboy like me (evermore)
(Surprise guest: Marcus Mumford)

Ik had verwacht dat we ergens doorheen de concerten een surprise guest gingen krijgen maar ik had echt geen enkel idee wie of voor welk nummer. Ineens werd Marcus Mumford van Mumford & Sons aangekondigd om ‘cowboy like me’ mee te spelen. ‘cowboy like me’ staat op ‘evemore’ en is één van de zes nummers die in Marcus Mumford’s studio werd opgenomen tijdens de Corona pandemie.

2. White Horse (Fearless)

Van alle surprise songs was ‘White Horse’ mijn absolute favoriet! Dit nummer staat op ‘Fearless’ en is één van mijn favoriete nummers op dit album. Het nummer werd op een piano gespeeld helemaal vooraan het podium.

The Road to Taylor Swift Pt. III

And by the way, I’m going out tonight… niet letterlijk tonight maar wel op 17 maart 2023 want wij gaan naar Paramore en Taylor Swift in Arizona! Oh. My. God! Na een miserabele ticketverkoopervaring vorige week, is het dan toch gelukt om een ticket te bemachtigen voor de eerste show van The Eras Tour.Het vliegtuig is geboekt, de auto is geboekt, een aantal hotels zijn geboekt en het allerbelangrijkste: we hebben al tickets voor 1 concert!

Ik heb deze week afgewacht in de hoop dat er toch nog een general sale ging zijn via Ticketmaster maar daar is uiteindelijk niets meer in huis van gekomen. Ik ben dan maar gezwicht en heb veel te dure tickets gekocht via StubHub. In de hoop dat de ticketprijzen via StubHub nog een beetje gaan dalen, hoop ik nog wat tickets te bemachtigen voor een aantal extra shows maar voorlopig gaan we toch al in het stadium zijn voor de eerste datum van The Eras Tour. Paramore zal het voorprogramma spelen voor deze datum dus ik zie twee van mijn favoriete artiesten op 1 avond!

De planning staat voor de rest ook ongeveer vast. We zullen in Las Vegas landen om dan de volgende dag onmiddellijk naar Phoenix te rijden voor de eerste show. Dit is toch wel een ritje van ongeveer 5 uur. Daar blijven we dan 2 dagen in de hoop om 2 shows mee te pikken. Erna staat Joshua Tree National Park, Palm Springs, Los Angeles, Cerro Gordo en terug Las Vegas nog op de planning. In Las Vegas eindigen we dan om hopelijk ook daar nog een show mee te pikken.

Het is zo ongelofelijk cool dat ik mijn favorieten dingen weer kan combineren: de VS en concerten. Daarnaast ga ik uiteraard nog heel wat taco’s gaan eten om nog wat inspiratie op te doen voor de foodtruck. It’s gonna be great en ik ben zó excited! Keep y’all posted!

The Road to Taylor Swift Pt. II

Wat begon als een leuk avontuur, eindigde in een gigantisch fiasco voor veel Swifties, inclusief mezelf. Ik wist van in het begin dat het een long shot ging zijn om tickets te bemachtigen voor Taylor Swift’s The Era’s Tour maar ik denk niet dat iemand had verwacht dat het zo’n drama ging zijn. Ticketmaster was al geen geliefd bedrijf maar nu lijkt het mij het meest gehate bedrijf in de VS (en ver daarbuiten).

In mijn vorige post vertelde ik dat ik ging proberen om op vrijdagavond 18/11 tickets te bemachtigen voor 1 of meerdere shows. Ik mocht zelfs op Studio Brussel mijn verhaal live komen vertellen over mijn ervaringen deze week. Terwijl ik dit schrijf zou ik dus normaal in een digitale queue aan het aanschuiven zijn maar helaas, de ticketverkoop werd nog geen 24 uur eerder abrupt gecanceld. Reden? De tour lijkt al uitverkocht te zijn door de hoge pre-sale verkoop. Er waren teveel pre-sale codes uitgestuurd enerzijds, en waarschijnlijk hebben de zogenaamde bots ook heel veel tickets opgekocht die nu aan woekerprijzen te koop staan op tweedehandssites. Het mag dan ook wel geweten zijn dat ik super teleurgesteld was door dit nieuws.

Ondertussen is er ook bekend geraakt dat The Justice Department een onderzoek gaat starten naar Ticketmaster door deze gebeurtenissen. Ze willen bekijken of Live Nation Entertainment hun macht zou hebben misbruikt binnen de live muziekindustrie. Ook Taylor Swift zelf had er iets over te zeggen:

Maar wat nu? Uit Taylor haar bericht lijkt het niet alsof er nu meteen nog iets aan de situatie kan gedaan worden. Ze spreekt over toekomstige verbeteringen en ook vooral over hoe Ticketmaster gefaald heeft. Ik vermoed dat ze om contractuele redenen geen directe namen mag uitspreken maar daar zijn de fans zonder tickets natuurlijk nog niet mee geholpen. Ik ben daarom toch eens een kijkje gaan nemen op de website StubHub.com. Dit is eigenlijk een variant van onze TicketSwap, alleen mogen daar tickets worden verkocht aan woekerprijzen. Op het moment dat ik dit schrijf, schommelen de prijzen van de shows die ik wil zien tussen de 400 en 10 000 dollar. Dit zijn prijzen die ik nooit voor een concert in België zou betalen, maar ik moet in mijn achterhoofd houden dat concert tickets in Amerika altijd al een stuk duurder zijn geweest. De tickets voor Taylor Swift zijn op dit moment in very high demand dus ik hoop met een paar weken te wachten, dat ik zo toch nog tickets kan bemachtigen zonder een nier te moeten verkopen. Het zou al fijn zijn om 1 show bij te wonen op eender welke plek in dat stadium. Daarom heb ik toch al besloten om een aantal hotels vast te leggen (refundable uiteraard) vooraleer deze prijzen ook nog eens zouden stijgen. Wie weet zit ik binnenkort wel een blogbericht te schrijven vanuit mijn hotelkamer in Las Vegas. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

The Road to Taylor Swift

Ongeveer 2 weken geleden kondigde Taylor Swift een tour aan in de Verenigde Staten. Nadat bekend was geraakt dat onder andere Paramore het voorprogramma van een aantal shows gingen bezorgen, had ik al snel beslist om naar de VS af te zakken om een paar shows mee te pikken. Ik heb tenslotte nog niet te kans gehad haar live te zien, en zij is zowat de enige artiest die nog ontbreekt op mijn concert bucketlist. Zo gezegd, zo gedaan – dacht ik. Zoals altijd, was ik net iets te enthousiast om er maar even vanuit te gaan dat ik naar TayTay in haar thuisland kon gaan. Dit blogbericht ging dan ook oorspronkelijk gaan over de avonturen van het bemachtigen van een ticket en zou dus veel korter geweest zijn. Ik wil er nog een klein stukje over neerschrijven maar waar ik het vooral over wil hebben is het Amerikaanse ticketsysteem, Ticketmaster en hun wanpraktijken.

First things first: in het begin van Taylor’s aankondiging had ik meteen al een puzzel gemaakt van staten waar ik TayTay wou gaan zien en hoe ik dit met Paramore ging combineren. Op het moment van de aankondiging was er nog geen Paramore tour en maar 1 datum waar Paramore het voorprogramma ging spelen. Voor zij die het nog niet wisten: naast Taylor, ben ik ook super grote fan van Paramore dus uiteraard wou ik dit combineren. Opnieuw: zo gezegd, zo gedaan, dacht ik. Voor zowel TayTay als Paramore kon je je registreren via Ticketmaster voor de Verified Fan Pre-sale. Hiervoor heb je een Amerikaans telefoonnummer en een e-mailadres nodig. Voor Paramore was het mij niet gelukt maar voor TayTay kon ik een Amerikaans telefoonnummer bemachtigen en boven wonder kreeg ik dan nog eens uit deze immense loterij een pre-sale code.

We spoelen even terug naar een paar dagen eerder. De registratie voor de pre-sale van Taylor had een einddatum. Op basis van deze einddatum en aangekondigde shows had ik me geregistreerd en geselecteerd voor welke shows ik graag tickets wou. De dag nadat de registratie werd afgesloten, kondigde Taylor maar liefst 17 nieuwe shows aan. Dat veranderde mijn voorkeur van staten maar ik kon mijn voorkeur voor de pre-sale niet meer aanpassen. Ik had mij geregistreerd voor de New Jersey shows maar nu wou ik graag naar Glendale en Las Vegas. Glendale omdat Paramore daar 2x het voorprogramma speelt en Vegas because I love Vegas! (Voor Paramore zou ik dan ook geen aparte tickets moeten kopen, wat een stuk goedkoper is maar later hier meer over). Deze data lagen ook dicht genoeg bij mekaar zodat ik geen maand weg zou zijn. Helaas was de registratie dus afgesloten en kon ik mijn voorkeuren niet meer aanpassen. Ik heb dus een pre-sale code gekregen waar ik eigenlijk niets mee ben. Dit wil zeggen dat ik moet wachten tot de general sale die op vrijdag 18 november begint. Fingers crossed dat ik dus aan tickets geraak voor alle 4 de shows!

Genoeg nu over TayTay en Paramore. Met dit blogbericht wil ik mijn frustraties over Ticketmaster uiten en zo hopelijk mijn vrienden en collega’s wat besparen van mijn gezaag hierover. Ze hebben al heel veel moeten horen hierover de laatste dagen, waarvoor mijn oprechte dank!

De manier waarop Ticketmaster werkt in Amerika is compleet verschillend van het Europese systeem. Om te beginnen werkt Ticketmaster USA met “dynamic pricing.” “Ticket prices may fluctuate, based on demand, at any time,” staat er op hun website te lezen. Hier in België heb je vaste prijzen voor concerten en deze worden ook gewoon op voorhand gecommuniceerd. Soms kan daar een extra kost bijkomen maar dit gaat nooit over een hoog bedrag gaan. In de VS worden de ticketprijzen dus gebaseerd op vraag en aanbod en daarbovenop komt nog eens een fee van 20% à 30% bij, bovenop de ticketprijs.

Hierboven had ik het al even over pre-sale tickets. Deze pre-sale gebeurt doorgaans een paar dagen voordat de general sale begint. Ik ben even in de veronderstelling geweest om naar Paramore te gaan kijken in New York. Uiteindelijk is deze planning veranderd maar ik kon het toch niet laten om te prijzen even te bekijken. Ik had me meteen ingelogd op het moment dat de general sale van start ging en merkte meteen op hoe hoog die prijzen waren. Zo betaalde je bijvoorbeeld 466 dollar voor 2 semi-goeie zitjes en rond de 750 dollar voor pit tickets. Deze tickets in kwestie zijn zogenaamde “verified resale tickets.” Dat wil dus zeggen dat mensen die tickets hebben gekocht tijdens de pre-sale, deze kunnen doorverkopen op een legale manier via Ticketmaster aan woekerprijzen. In België bestaat dit systeem niet en doorverkopen aan woekerprijzen is gewoon illegaal. Bij ons kan je gemakkelijk en op een veilige manier tickets kopen en doorverkopen via bijvoorbeeld Ticketswap. Je kan daar ook niet meer vragen dan wat je voor je ticket hebt betaald.

Crazy, right?! Waar ik gehoopt had op een leuk avontuur om tickets te bemachtigen voor mijn favoriete artiest in mijn favoriete land, heeft me dit vooral veel kopzorgen en stress bezorgd. Ondertussen ben ik ook al een stuk minder enthousiast omdat ik besef dat de kans reëel is dat ik vrijdag geen tickets ga kunnen bemachtigen en als er toch nog tickets beschikbaar zouden zijn, dat ze 2000 dollar per ticket zullen kosten. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Ondertussen richt ik me tot de concertgoden in de hoop toch mijn ticketjes te kunnen bemachtigen vrijdag.

PS: ik weet niet wat chaotischer is op dit moment: deze blogpost, mijn hoofd of Ticketmaster.

New York City 2021

Reizen in tijden van Corona – NYC edition

Het is weer zo ver! Na 2,5 jaar stap ik eindelijk weer op het vliegtuig richting de VS. Deze keer is het wel een beetje anders dan normaal. Mijn normale voorbereiding bestaat uit de reis uitstippelen, paspoort checken en ESTA aanvragen. Deze keer steekt Corona daar een serieus stokje voor.

Wij zijn in 2020 naar Rhodos geweest en in oktober van dit jaar naar Kreta en dat was al geen lachtertje qua papierwerk. De VS is echt wel next level nu. Terwijl ik dit schrijf, zijn de regeltjes ook zonet veranderd. Aanvankelijk had je een negatieve test nodig die maximum 72 uur oud was om het land binnen te mogen. Dit is zonet veranderd naar 24 uur. Zowel een PCR als antigeentest zijn toegelaten maar bij beiden is er een addertje onder het gras. Bij een PCR test moet je langer wachten op de resultaten: die tijd hebben wij dus niet. Een antigeentest kan je gemakkelijk bij een apotheek doen en maximum 4 uur later heb je je resultaat. Wij hebben natuurlijk weer de pech dat wij op maandagochtend vliegen en dat bijna geen enkele apotheek open is op zondag. Apotheek van wacht to the rescue dan maar!

Alsof dit allemaal nog niet genoeg was, zitten wij ook nog met het feit dat mijn vriend wel degelijk recent positief getest is op Corona. Voor hem gelden dus nog eens andere regels dan voor mij. Hij moet en kan namelijk geen negatieve test voorleggen dus voor hem geldt het herstelcertificaat.

Het is allemaal best wel spannend dus en ik ga het pas geloven als wij effectief op Times Square staan.

To be continued…

Dag 1

Fast forward naar Zaventem: alle documenten zijn gecontroleerd en in orde. Wat een opluchting! Na een vlucht van 8 uur en 15 minuten komen we dan eindelijk aan op de John F. Kennedy luchthaven in New York. Uit het raampje van ons vliegtuig konden we al de Manhattan skyline zien. Zo dichtbij maar toch nog ver weg. Eerst nog door de immigratie controle geraken, valiezen oppikken en een Uber nemen naar ons hotel in Chinatown.

Omdat het rush hour was, hebben we er toch vrij lang over gereden. Van Queens door Brooklyn naar Manhattan. Het mooie weer zorgde er alleen maar meer voor dat ik zo snel mogelijk de stad wou gaan verkennen.

Eindelijk in ons hotel aangekomen! Hotel 50 Bowery is een 4-sterren boetiek hotel in het midden van Chinatown, gelegen in lower Manhattan. Gezien de centrale ligging, is het een heel betaalbaar en super fijn hotel om te logeren. Na zo’n lange reis is het natuurlijk super aantrekkelijk om even een powernapje te doen maar ik denk dat je dan voor uuuuren weg bent. In plaats daarvan hebben we snel gedoucht en onze eerste stapjes richting SoHo gezet wat maar een kwartiertje wandelen van ons hotel was.

Na onze simkaarten gewisseld te hebben bij Verizon hebben we dan/ eindelijk iets gegeten. Met mijn foodtruck in het vooruitzicht zijn we naar Chipotle geweest, een Mexican Grill fastfoodketen waar ze ook taco’s serveren.

SoHo betekent ook shoppen! Zelfs op de eerste avond zijn we al een paar winkels binnengeweest. Ik wou heel graag naar Urban Outfitters om de nieuwe Taylor Swift merch te kopen. Helaas hadden ze het nog niet binnen in de winkel maar ik had nog 6 dagen in NYC dus ik gaf nog niet op. Dit verhaal wordt ongetwijfeld nog vervolgd.

Na het winkelen, was het wel goed geweest en was het dringend tijd voor een dutje. Onze kamer had een prachtig uitzicht op de Empire State Building en zo sloten we onze eerste dag vol reizen en avontuur af. On to the next!

Eten: Chipotle
Slapen: Hotel 50 Bowery

Dag 2

De eerste echte volledige dag in NYC! First things first: eten in een diner. Natuurlijk bestel ik avocado toast. Mijn ultimate guilty pleasure van de Westkust. We konden ons geen beter weer wensen: een winterzon en een hemelsblauwe lucht. Na ons ontbijt is onze eerstvolgende stop het nieuwe World Trade Center en de Oculus. De Oculus werd gebouwd vlak naast de 9/11 memorial en is een shoppingcenter/metrostation. Omdat het nog zo vroeg is (thanks jetlag) komen we zelfs wat eekhoorntjes tegen op de memorial site. Vanuit de Oculus pakken we de metro richting Dumbo in Brooklyn. Natuurlijk moeten we naar die super bekende straat waar je een prachtig uitzicht hebt op de Williamsburg Bridge. Ik dacht dat we amper een foto gingen kunnen trekken door alle toeristen maar daar aangekomen, was er niemand. Wat een luxe! Een beetje verder heb je Time Out Market: een soort indoor food court met eten uit alle uithoeken van de wereld. Gezien het nog zo vroeg was, was het meeste nog gesloten maar we hebben toch een stukje cheesecake kunnen bemachtigen. Heerlijk! Onze weg terug naar Manhattan doen we te voet via de Brooklyn Bridge. Eerst lopen we een stukje langs het water via de beroemde carroussel naar een prachtig uitzicht van de NYC skyline en de Brooklyn Bridge. Het lijkt precies niet echt, zó ongeloofelijk cool is het! Op de Brooklyn Bridge is het ook vrij rustig. Thanks Corona, I guess? We hadden gehoopt om op het einde van de brug een wafel mee te pikken van een wafelstandje uitgebaat door een Belg maar die was er deze keer jammer genoeg niet. Next time! Onze volgende stop is nogmaals de 9/11 memorial site. Deze was in de ochtend nog niet open. Ik stond er toen voor de 3^e keer op ongeveer 4 jaar tijd en dat blijft nog steeds zo’n sureël moment. Er vielen op die dag 2977 doden verspreid over New York City, Arlington en Shanksville. Ik was toen 6 jaar oud en dit was ook meteen de eerste grote gebeurtenis die ik me als kind kan herinneren. De huidige memorial site bestaat uit het 9/11 museum (bezoeken we later), en de twee watervallen waar de North en South Tower stonden, samen de World Trade Center zoals we ze kenden. De namen van de slachtoffers die zijn omgekomen bij de terroristische aanslagen van 2001 en 1993 zijn gegraveerd op een soort marmeren steen langs de watervallen. De namen zijn gegroepeerd op de locaties en omstandigheden waarin slachtoffers zich bevonden tijdens de aanslagen. De watervallen van North Pool bevatten de namen van degenen die zijn omgekomen bij de North Tower, op gekaapte vlucht 11 en bij de bomaanslag in 1993. De namen op de South Pool zijn de namen van eerstehulpverleners en slachtoffers die werden gedood in de South Tower, op gekaapte vlucht 175, in het Pentagon, op gekaapte vlucht 77 en op gekaapte vlucht 93.

Onze volgende stop is Times Square! Zoals Taylor Swift zingt: “The lights are so bright, but they never blind me, me / Welcome to New York, it’s been waitin’ for you / Welcome to New York, welcome to New York.” Het moet niet eens donker zijn om alle lichten van de billboards te zien. Je komt ogen te kort want je bent volledig omringd. You either love it or you hate it. Ik hou ervan! De billboards gaan over vanalles: van autoreclames, Broadway musicals of Netflix programma’s. De bekende rode trappen waren helaas gesloten voor renovatiewerken maar gelukkig is dat niet het enige dat je daar kan gaan bezichtigen. Na nog een paar winkels te hebben bezocht is het dan weer tijd voor lunch. Deze keer gaan we naar Bubba Gump. Een restaurant dat gebaseerd is op de film Forrest Gump. Je hebt een paar vestigingen in de VS en we hebben ooit die van Santa Monica willen bezoeken maar het was toen nog te vroeg om te eten. Deze keer wagen we onze kans opnieuw en met succes! Met een volle maag kunnen we verder citytrippen maar niet zonder langs de Naked Cowboy te passeren uiteraard. Vlakbij Times Square heb je Rockefeller Center met de gigantische kerstboom. Zelfs al hou je niet van kerst, is dit nog steeds een bezoekje waard. Al is het maar om even nostalgisch te zijn naar de Home Alone films. Erna brengen we nog een bezoekje aan 5th Avenue, dé shoppingstraat in NYC. Één van de mooiste winkels in die straat is voor mij de flagship store van Victoria’s Secret. De volledige winkel is langs de binnenkant gemaakt van zwart marmer met glitter erin verwerkt. I love it! Op de bovenste verdieping (die nu helaas dicht was) heb je de outfits die door de Victoria’s Secret Angels werden gedragen tijdens hun modeshows.

Met deze quote sluit ik deze geweldige 2e dag in NYC af: “There are enough restaurants in New York City for one person to eat out every night for 54 years and never visit the same place twice.” Of het waar is? No idea. Maar ik kan wel bevestigen dat er heel veel restaurants zijn in NYC.

Ontbijt: Squire Diner
Eten: Bubba Gump – Time’s Square
Slapen: Hotel 50 Bowery

*Washington Street, Dumbo – Manhattan Bridge*

Dag 3

Om de dag te beginnen gaan we naar iHop voor ons ontbijt. Ik bestel strawberry pancakes met extra slagroom en siroop en heb uiteraard weer veel te veel. Een maand van dit en je mag mij gaan rollen! Onze volgende stop is de net geopende Harry Potter Store. Voor degenen die mij kennen, weten dat ik een absurd grote Harry Potter fan ben dus dit is echt de hemel op aarde. De winkel was nog mooier dan ik gedachten had. Er speelde Harry Potter muziek en het interieur was helemaal in Hogwarts style. De befaamde ingang naar Dumbledore’s kantoor hebben ze ook nagemaakt.

Maar genoeg over Harry Potter. Naast de winkel heb je de Flatiron Building, dachten we. Daar kan je niet naast kijken denk je dan. Na 5 minuten zoeken bleken we er gewoon naast te kijken want het gebouw stond volledig in stellingen. Jammer maar niks aan te doen! We springen nog even een Bath & Body Works binnen want ik had dringend mijn geurtjes voor in de auto nodig. Recent is er een Barh & Body Works geopend in Nederland maar toen we erheen gingen, waren ze allemaal uitverkocht. Ik had meer geluk in NYC!

Lang konden we niet blijven want we hadden afgeproken met Annelies aan de Metropolitan Museum of Art, je weet wel, met die befaamde trappen uit Gossip Girl. Annelies zat vroeger bij mij in de klas en woont nu ook in Antwerpen. We probeerden al maanden eens af te spreken maar waren toevallig op hetzelfde moment in NYC en dachten, why not! Antwerpen is te dichtbij dus dan spreken we maar af in NYC!

Na toch al wat stapjes gedaan te hebben, besluiten we om even terug naar het hotel te gaat om even te rusten want ’s avonds hadden we nog een dinner date met Danielle in Brooklyn. Ik heb het een uur volgehouden en dan ben ik richting SoHo getrokken om te gaan shoppen. Zo ging ik op mijn eentje naar mijn vertrouwde Forever 21, Converse en Levi’s. Na 2 uurtjes was het welletjes geweest en was het tijd om weer naar ons hotel te gaan. Na een snelle douche gingen we richting het metrostation want we hadden afgesproken in Brooklyn, in een restaurant genaamd Sweet Chick. Onderweg kwamen we nog twee katjes tegen! Super leuk natuurlijk want ik miste Taco, mijn katje al. Later tijdens onze reis gingen we ze nog een paar keer op dezelfe plek tegenkomen. I loved it! Sweet Chick is bekend voor het serveren van kip en wafels: tegelijk. Ik vond het eerst ook een heel vreemde combinatie maar uiteindelijk bleek het echt lekker te zijn. Een echte aanrader, trust me! En vergeet er zeker niet de loaded fries bij te bestellen. Maar het bleef niet alleen bij kip en wafels, ik leerde er nog iets anders kennen: coquito of ook wel bekend als Puerto Ricaanse Eggnog. Ik ben geen grote drinker maar verdorie, dit was heerlijk! Binnenkort probeer ik het zelf na te maken want ik kan niet wachten tot de volgende keer NYC om het nog eens te proeven.

Ontbijt: iHop
Eten: Sweet Chick
Slapen: Hotel 50 Bowery

Dag 4

A new day, a new diner! Deze keer gingen we naar Square Diner in Tribeca waar ik, guess what, avocado toast bestelde. Heerlijk! Onze volgende stop is Wall Street en de bekende “Bull” die daar staat. De vorige keer dat ik Wall Street bezocht was het Labor Day en over de koppen lopen. Nu zagen we amper mensen. Wanneer je Wall Street doorloopt, kom je uit op de plaats waar je de ferry kan nemen naar Staten Island en dus het Vrijheidsbeeld. Na 3 keer in New York geweest te zijn heb ik het Vrijheidsbeeld nog altijd niet van dichtbij bezocht maar je kan ze wel van ver zien.

Onze volgende stop is The High Line. The High Line was vroeger een soort tramspoor dat bovengronds door New York reed. Het spoor opende in 1934 en sloot in 1980. In 2009 werd The High Line het park zoals we het nu kennen. Vlakbij The High Line heb je Hudson Yards, waar in 2019 nog zo’n vreemd gebouw werd geopend: The Vessel. Het is een soort koperbruin gebouw met trappen dat smal begint en hoe hoger het gaat, hoe breder het wordt. Volgens verschillende artikelen wordt het ook wel “The Giant Shawarma” genoemd.

Ons volgend bezoekje is ook heel cool. Op zo’n 20 minuten wandelen van Hudson Yars heb je het Intrepid Sea, Air & Space Museum. De naam vertelt het al een beetje maar wat je misschien niet weet is dat het museum eigenlijk een gigantisch vliegdekschip is. De USS Intrepid werd in 1978 gered van de schroothoop en werd in 2011 tijdelijk gebruikt als FBI onderzoekscentrum naar de aanslagen van 9/11. Naast het vliegdekschip heb je op het dek zelf tientallen gevechtsvliegtuigen uit verschillende landen. Je kan er ook nog het ruimteschip Enterprise vinden alsook onderzeeër USS Growler. Ik kan jullie alleen maar aanraden om zelf te gaan kijken want het is te cool om het neer te schrijven en het goed te laten overkomen.

Onze dag is echt wel al lang geweest maar toch passeren we nog even langs Times Square om alle lichtjes te zien. Waar het de voorbije dagen heel rustig was, was het nu ineens over de koppen lopen. Na deze snelle pitstop zijn we sushi gaan eten in SoHo. Ik wou al weken sushi eten maar had mijn goesting speciaal opgespaard voor sushi in New York and it was so worth it! Het restaurant viel vanaf de straatkant helemaal niet op en binnen was het super klein maar de sushi was amazing!

Ontbijt: Square Diner
Eten: Quan Sushi Grill
Slapen: Hotel 50 Bowery

Dag 5

Op dag 5 hadden we beslist om naar Wendy’s Diner te gaan. Wendy’s is super popular in de VS en wij zijn daar ook fan van. Je kan daar van alles eten, van American Pancakes met fruit, siroop en slagroom tot eitjes met hashbrowns. Maar als mensen ons nu vragen wat het grootste probleem was met tijdens Covid naar NYC reizen dan is ons antwoord duidelijk: Wendy’s. Wendy’s was het enige restaurant tot nu toe waar je alleen maar eten kon afhalen en dus niet ter plaatse kon eten. Niet echt praktisch want het was al niet zo warm en om te ontbijten ergens in een random straat in Manhattan is niet echt ideaal. Na 3 pogingen bij 3 verschillende Wendy’s vestigingen hebben we Fresh Kitchen Bagels gevonden. Ik kende het niet en het was ook niet echt om naar huis over te schrijven maar mijn avocado omelet was wel lekker!

Na ons ontbijt passeerden we toevallig langs de ingang van de MetLife Building. Misschien zegt jullie dat niet meteen iets maar het is een iconisch zwart gebouw met witte letters die je al van heel ver kunt zien als je op Park Avenue staat. Next stop is Grand Central Station. Wij zijn natuurlijk Antwerpen Centraal gewoon dus een station moet echt al speciaal zijn om Antwerpen Centraal te overbruggen. Voor mij is Grand Central bijna even impressive! Het hoge turquoise plafond is veruit mijn favoriete deel maar de charme druipt ervan af. Waarschijnlijk heb je het ook al in een film of 2 gezien. Het is iets dat je zeker moet bezoeken tijdens een NYC tripje.

Er zijn veel dingen die ik mis als ik niet in de VS ben en één van die dingen is Barnes & Noble. Barnes & Noble is een beetje te vergelijken met een kleinere Fnac bij ons. Ze verkopen geen electronica maar wel boeken en muziek. Ik ging dus met Barnes & Noble met 2 doelen: een taco kookboek kopen én de nieuwe Red (Taylor’s Version) van Taylor Swift scoren. Met het eerste had ik direct succes. Met het tweede iets minder. Toen we boven bij de vinyl aankwamen hoorde ik al 2 verkoopsters tegen mekaar zeggen: “This girl was asking for the new Taylor Swift vinyl but it’s literally sold out everywhere. It’s impossible to get.” Ik maakte al aanstalten om hun aan te spreken met de vraag of ze hem in de winkel hadden liggen maar was er dus aan voor de moeite. Maar voor degenen die mij kennen weten dat ik niet snel opgeef. Ik had nog 2 dagen in NYC dus ik moest die vinyl vinden. To be continued…

In september 2021 was ik op een avond naar het VRT Journaal aan het kijken en ze spraken over een nieuw gebouw dat net geopend was: het One Vanderbilt – een nieuwe observatory in hartje Manhattan. Het gebouw telt 93 verdiepingen en is anders dan de andere observatories in NYC. Dit gebouw is langs de binnenkant helemaal gemaakt uit spiegels. Je loopt dus op spiegels maar de bovenkant is ook gemaakt uit spiegels. En ondertussen kijk je dus uit op de NYC skyline, op Central Park , de Empire State Building etc… Heel cool dus! Little did I know dat ik 3 maanden later daar zelf ging staan want op het moment van de reportage tijdens het Journaal wist ik nog niet dat we naar NYC gingen in december.

Van dag 1 tot nu hebben we elke dag gemiddeld rond de 25 000 stappen gezet. Na dag 2 voelde ik mijn voeten eigenlijk al niet meer (ik ben niets gewend, thanks Corona!) dus ik was blij om even een uurtje op de metro te zitten richting Coney Island in Brooklyn. Coney Island is een strand/pier/pretpark dat in de zomer een echte go-to plaat is voor veel New Yorkers. In de winter zijn de attracties en snoepwinkeltjes helaas allemaal gesloten dus nu heb ik een excuus om nog eens terug te komen in zomer. Wat wel open was, was Nathan’s Famous Hotdogs. Iedereen kent wel die wedstrijden waar deelnemers zoveel mogelijk hotdogs moeten eten binnen een bepaalde tijd. In de vroege jaren 70’ werd het een jaarlijkse wedstrijd op the 4th of July die georganiseerd werd door Nathan’s Famous Hotdogs. Het record staat op 74 hotdogs in 10 minuten. Wij hadden al genoeg met eentje plus loaded fries. Het is de hype wel waard want het is heerlijk! Nog een leuk weetje: er zijn verschillende theorieën over waar de naam ‘Coney Island’ eigenlijk vandaag komt. Er heerste vroeger een grote konijnenpopulatie op het eiland dus één van de theorieën is dat ‘Coney’ afkomstig is van het Nederlandse woord ‘konijn.’

Onderweg terug naar ons hotel maakten we een tussenstop in downtown Brooklyn. Ondertussen ben ik de tel kwijt maar ik denk dat dit de 3^e of 4^e poging is om mijn Taylor Swift vinyl te vinden en deze keer had ik wel geluk! Er lagen nog zeker 20 exemplaren van de Target Red exclusive! Doodgelukkig heb ik er 4 meegenomen om mijn fellow Swifties in België gelukkig te maken!

Deze morgen bezochten we het One Vanderbilt. Vanavond was het tijd voor Top of the Rock, in het donker dus. Voor de fans van Jimmy Fallon en Seinfeld: de studio’s zijn gelegen in het Rockefeller Center, waar Top of the Rock is. Heel leuk om te bezoeken als je naar Top of the Rock gaat. De NYC skyline is volgens mij nog meer impressive ’s avonds dan overdag. Het lijkt niet echt. Het is precies alsof je naar een doek met een print aan het kijken bent. Het uitzicht is echt ongelofelijk! Het was wel aan de frisse kant dus we besloten om iets te zoeken om te gaan eten. Helaas was alles in en rond Times Square volzet met enorme wachttijden. Dit was de eerste keer dat we het echt druk vonden. Na een lange dag hadden we geen zin om verder te zoeken dus hebben we via Uber Eats McDo naar ons hotel laten brengen.

Ontbijt: Fresh Kitchen Bagels
Eten: Nathan’s Hotdogs – Coney Island
Slapen: Hotel 50 Bowery

*Uitzicht op NYC vanuit Top of the Rock*

Dag 6

Onze voorlaatste dag in NYC was ook een regenachtige en koude dag. Het perfecte weer dus om het 9/11 museum te bezoeken. Ik heb al veel over 9/11 geschreven maar naast de gedenkstenen is het ook zeker de moeite om het museum te bezoeken. Naast een volledig gehavende firetruck en metaalresten uit de gebouwen, tonen ze ook via een timelime wat er gebeurd is om welk uur. Het is allemaal heel aangrijpend maar heel mooi en sereen gepresenteerd.

Tijd voor een kort verhaaltje. In mei 2019 leerde ik de Nieuw-Zeelandse Josephine kennen op het vliegtuig van Los Angeles naar Seattle. Zij had in LA gestudeerd en maake een tussenstop vooraleer ze in NYC ging wonen en ik maake een kleine detour om binnen 2 dagen weer naar LA te vliegen. Omdat we allebei alleen Seattle gingen bezoeken hebben we beslist om de volgende dag samen een dag Seattle gaan verkennen. Na een volledige dag en meer dan 25 000 stappen later namen we afscheid. Ondertussen woont ze in NYC en dit was het ideale moment om nog eens af te spreken. En zo geschiedde: na 2,5 jaar zagen we mekaar weer terug!

Voor onze laatste avond in NYC gingen we gaan eten bij Angelo’s Coal Oven Pizzeria. Dit was zonder twijfel één van de beste pizza’s die ik ooit had gegeten, misschien met de uitzondering van die keer in SoHo in 2017 maar ik weet écht niet meer hoe die plaats heette.

Ontbijt: Applebee’s
Eten: Angelo’s Coal Oven Pizzeria
Slapen: Hotel 50 Bowery

Dag 7

Aan alle mooie liedjes komt een einde en helaas ook aan onze NYC trip. Ik had met heel veel plezier nog een beetje langer gebleven maar eigenlijk was het ook een goed moment om terug te keren. De laatste dagen kwamen er berichten binnen dat het weer slecht ging in NYC wat Corona betreft. Broadway shows werden gecancelled en nog nooit werden er zoveel besmettingen geregistreerd. Tijdens onze laatste uurtjes brachten we een bezoekje aan de Gapstow Bridge in Central Park. We gingen ook nog kaartjes halen om naar België te sturen maar ik was helemaal vergeten dat het zondag was en dat de postkantoren dus helemaal niet open zijn. Stiekem heb ik dus de postkaartjes één voor één in België afgegeven.

Ontbijt: Applejack

Dit was het dan, onze citytrip naar NYC! Ik ben ongelofelijk blij dat ik na 2,5 jaar en in volle Corona pandemie toch nog een bezoekje kon brengen naar mijn favoriete land en zo toch nog deze blog kon updaten. Ik vermoed dat onze volgende reis naar de VS pas in 2023 zal zijn dus dan kunnen kunnen jullie mijn avonturen hier volgen en natuurlijk ook op mijn sociale media kanalen.

See ya!

Extra’s

Met extra’s bedoel ik vooral: SHOPPEN! Victoria’s Secret, Forever 21, Hollister, Urban Outfitters, Bath and Body Works, Hot Topic en ga zo maar verder. Sommige winkels zijn goedkoper als bij ons, sommigen blijven hetzelfde. Net zoals de fooi bij het eten heb je in Amerika de sales tax. Dat is een heel klein percentage van je totaalbedrag dat erbij komt wanneer je aan de kassa afrekent. Stel: je wil een t-shirt van 9,99 USD kopen zoals er op het prijskaartje staat, dan zal de eindprijs aan de kassa ongeveer 10,50 USD zijn. De sales tax verschilt wel per staat dus check zeker even de volgende website: http://www.sale-tax.com/

Het fijne aan de VS is dat je heel veel dingen kan bezoeken die eigenlijk niet zoveel kosten. Met je National Park Pass van 80 USD kan je voor 2 jaar ongelimiteerd eender welk nationaal park in de VS bezoeken. Er zijn een aantal privé parken die wel een entrance fee vragen, maar meestal is dit rond de 10 USD. Antelope Canyon was 50 USD maar wel iedere dollar waard. De beste tip die ik als laatste wil meegeven: kijk en geniet! Er is zoveel te zien waar je geen cent voor moet betalen. Zet je even aan de kant op de baan of doe eens zot en rij een willekeurige straat in die er ook leuk uitziet.

Wanneer je beslist om geen GPS te huren maar gewoon Waze op je gsm te gebruik is het handig om een gsm abonnement aan te schaffen voor een maand. Het is heel handig om op voorhand te weten naar welke provider je best gaat naargelang het type gsm je hebt dus ik zal het hieronder even toelichten:

De 2 voornaamste providers zijn Verizon en AT&T.

Verizon: een ongelimiteerd abonnement voor een maand kost rond de 80 USD en is vooral geschikt voor iPhone. Dat laatste is heel belangrijk want volgens hen werkt hun abonnement niet op buitenlandse Androids. Ik heb dit bij verschillende winkels nagevraagd in verschillende staten en kreeg altijd hetzelfde antwoord. Hun zendmasten zouden niet compatibel zijn met onze Androids.

Mijn vriend heeft een Verizon abonnement op zijn iPhone 6S en een iPhone X genomen.

AT&T: dit is iets goedkoper en werkt wel met onze Androids. Voor 8GB betaal je 50 USD en voor een maand ongelimiteerd mobiele data betaal je 65 USD.

Ik heb een AT&T abonnement op een Samsung Galaxy S6 en Samsung Galaxy S9 genomen.

Opgelet: net zoals in België heb je ook in Amerika niet overal verbinding. Ik heb gemerkt dat Verizon over het algemeen een iets betere ‘coverage’ heeft dan AT&T. Zo had mijn vriend in de Grand Canyon wel mobiel internet en ik dus niet. Het is dus handig om op voorhand al eens je route uit te stippelen en van de belangrijkste kruispunten een screenshot te maken. Zo ben je zeker dat je de weg vindt wanneer er geen verbinding is of als Waze eens crasht.

Eten

Voor haute cuisine moet je niet per se naar Amerika gaan. Voor fastfoodketens daarentegen zit je er natuurlijk op je plaats. Maar geen nood, je kan er ook ‘gewoon’ gaan eten. Van heerlijke ‘clam chowder’ tot authentiek Mexicaans. Je vindt er vast wel iets. Maar hoe doe je dat nu op je roadtrip? Lees hieronder verder!

Een van de eerste dingen die we kochten, was een isomo koelbox in de Walmartvoor 8 USD. Het fijne aan rondreizen in Amerika is dat heel veel motels voorzien zijn van gratis ijsmachines. Wij hadden dus de gewoonte om dagelijks vers ijs in de koelbox te doen om onze dranken koud te houden. Zo moet je minder vaak onderweg stoppen want drank uit de supermarkt is goedkoper dan wanneer je dit in een tankstation zou kopen.

Uiteindelijk waren we rond de 500 euro per persoon kwijt aan eten en drinken. Wij zijn praktisch altijd gaan uiteten, voor zowel ontbijt, lunch en avondeten. Je zou natuurlijk ook gewoon kunnen picknicken, dat is wat goedkoper. In de hotels kun je vaak niet echt goed ontbijten. Wat zij verstaan onder een continentaal ontbijt is een wereld van verschil bij ons dus laat je zeker niet misleiden. Je hebt er ook tal van foodtrucks die bijvoorbeeld taco’s verkopen. Die zijn vaak authentiek en best wel goedkoop en vooral in de grote steden te vinden.

Op restaurant krijg je in Amerika ook altijd gratis water bij je eten. Refills zijn er meestal gratis. Je moet daar ook fooi geven wanneer je op restaurant gaat. Doorgaans is dit rond de 10 à 15% van het totaal bedrag. Vaak staat dit ook al aangeduid op je rekening om het je wat gemakkelijker te maken. Omdat je dus fooi moet geven, is het eten uiteindelijk ongeveer even duur als in België.

Ik moet ook eerlijk toegeven dat het merendeel van mijn dieet uit taco’s en cola bestond. Taco’s als ontbijt waren zeker geen uitzondering. Je kan voor taco’s terecht in de fastfoodketens Taco Bell en DelTaco. Vergeet bij die laatste zeker de churro’s niet te bestellen. Dit zijn werkelijk de. beste. churro’s. OOIT. Verder kun je nog naar de diners Wendy’s en Denny’s voor zowel ontbijt als lunch en avondeten. Andere fastfoodketens die we bezochten waren Five Guys, iHOP, In-n-Out Burger, Arby’s, Applebee’s, McDo, meer In-n-Out Burger, Chipotle, Chick-fil-A, Subway, Jack in the Box, Starbucks en Dunkin’ Donuts. Welk dieet?!

Amerikaanse nummerplaten

Zoals bij zovelen onder ons, heeft Corona ook mij getroffen. Ik ben helaas sinds half maart technisch werkloos en dit betekent voor mij concreet dat ik voor het eerst in jaren eens geen verplichtingen heb voor langer dan 2 weken. Ik hou van mijn job dus uiteraard vind ik dat super jammer maar ik probeerde van het negatieve iets positief te maken. Door de situatie is onze Amerika roadtrip ook niet doorgegaan, dus als wij niet naar Amerika kunnen dan haal ik Amerika gewoon naar hier! Deze blog is bijvoorbeeld al het resultaat van weken thuisblijven maar ik ben nog een stapje verder gegaan. Een aantal weken geleden kreeg ik het idee om alle Amerikaanse nummerplaten van de verschillende staten (+ Washington DC) te verzamelen. Zo gezegd, zo gedaan! Ik begon aan mijn zoektocht. Ik had zelf al eentje van New Mexico die ik in de VS had gekocht in 2019. Dat wil zeggen dat ik nog op zoek moest naar de 50 andere platen.

Ik begon mijn zoektocht in een Amerika Facebook groep en vroeg aan de leden of zij een idee hadden waar ik in België en Nederland Amerikaanse nummerplaten kon vinden. Ik kreeg heel wat goeie tips die ik hier even op een rijtje zet:

‘t Amerikaantje: zij hebben een winkel in Sint-Niklaas en Tongeren met een heel ruime keuze aan nummerplaten voor maar 5,87 euro.

http://www.usaplates.be/: Een heel fijne man die al sinds 2003 nummerplaten verzamelt en te vinden is in Moorslede. Hij verstuurt ook nummerplaten.

https://www.usaplates.nl/ Hier heb ik ook heel wat nummerplaten kunnen strikken. Deze man uit Zandvoort in Nederland heeft ook een heel ruime collectie en vraagt over het algemeen 5 euro per nummerplaat. Ze kunnen ook met de post verstuurd worden.

Verder heb ik er ook nog heel wat gevonden op Tweedehands en Marktplaats. Zo ben ik helemaal naar Apeldoorn gereden om mijn collectie te vervolledigen.

Momenteel ontbreekt er nog maar 1 nummerplaat in mijn collectie en dat is deze van New Hampshire. Door een miscommunicatie die helemaal aan mij te wijten is heb ik die over het hoofd gezien maar er wordt aan gewerkt! Ik hoop hem tegen volgende week te strikken.

Wat ik ermee ga doen weet ik nog niet helemaal. Ik had heel lang het idee om ze op een tuinscherm te schroeven en zo uit te zetten. Het probleem is alleen dat die tuinschermen 180x180cm meten en dat is dus gigantisch groot om bijvoorbeeld in een auto te vervoeren. Ik las ook net een tip van iemand die zei dat ik er een tafel van kan maken met de nummerplaten als tafelblad. Erna kan je er epoxy over gieten, maar het probleem blijft dat ik 51 nummerplaten heb en dat dat dus voor een veel te grote tafel zorgt. Met andere woorden: ik zal er nog eens goed over nadenken, maar als jullie tips hebben mag je het mij altijd laten weten!

Update: ik heb alle nummerplaten verzameld en op panelen vast geschroefd. Omdat ik nog wat plaats over had, heb ik er de Amerikaanse vlag aan vast gehangen. Deze komt van www.vlaggenclub.nl.

Hotels

Wanneer je naar Amerika trekt, heb je talloze opties om te overnachten. Zo kun je couchsurfen bij mensen, wat helemaal gratis is. Ikzelf heb dat onder andere in Seattle gedaan en dat was een topervaring. Mijn ‘host’ was een heel fijn persoon, een local uit Seattle die de buurt door en door kent en mij wat insider plekjes heeft laten zien. Je kunt ook goedkoop overnachten en uitsluitend motels kiezen. De motels in Amerika zijn niet zo louche zoals je vaak in films ziet. De kamers zijn meestal echt wel groot en volledig ingericht. Je kunt er ook met de camper rondcruisen, dan heb je precies een hotel op wieltjes. In ons geval hebben we vaak afgewisseld tussen hotels en motels.

Voor de hotels hebben we zo’n 2000 euro uitgerekend als totaalbudget dus 1000 euro per persoon. Dit zou een stukje goedkoper kunnen als je uitsluitend in motels zou slapen, gaat kamperen of couchsurfen! Ik heb Booking.com en Hotels.com gebruikt om onze hotels vast te leggen. Couchsurfen deed ik al op mijn eentje in Seattle maar daarover vertel ik jullie later meer!

Veel mensen denken dat je best alles op voorhand boekt. Dat is niet altijd waar. Ik boek doorgaans mijn eerste paar nachten op voorhand maar voor de rest boek ik een dag voor we ergens arriveren. Het is goed om je schema flexibel te houden. Je weet nooit dat er iets kan mislopen of dat je het ergens zó fijn vindt dat je er misschien een extra nachtje wil blijven.

Probeer ook slaapplaatsen te kiezen met gratis parking om zo te kosten verder te drukken. Natuurlijk is dat niet altijd mogelijk. In downtown LA betaalden wij 50 USD per dag om onze auto te parkeren. Op de Strip in Vegas betaal je ook vaak om te kunnen parkeren maar zelden 50 USD. Het Bellagio Hotel was 18 USD per dag. De parkings buiten de strip zijn over het algemeen gratis, zoals bij het Trump Hotel.